Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Για ποιο θέμα να μιλήσω;;;

Είναι αυτές  οι φορές που δεν έχεις τίποτα να  γράψεις  ! Θα μου πείτε  και αφού δεν έχεις τίποτα να γράψεις ,γιατί το κουράζεις;
  Πιστεύω πως για να καθίσει κάποιος μπροστά σε μια σελίδα άδεια και να πατήσει το πρώτο γράμμα τη πρώτη λέξη,πάει να πει πως έχει πολλά  μέσα του  για να γράψει   και όταν είναι πολλά ίσως και να μην ξέρει από που να αρχίσει.
   Να μιλήσει για το τάδε θέμα;   για το άλλο;  μπα δεν νομίζω να ενδιαφέρει και πολύ  τον αναγνώστη τι έκανες εσύ στη δουλειά σου  και αν κουράζεσαι και αν δεν πληρώνεσαι όπως πρέπει   και χίλια δυο άλλα επαγγελματικής φύσεως.
   Να πεις για τις δουλειές του σπιτιού;; αστείο πράμα  οι δουλειές δεν τελειώνουν ποτέ .
Να πεις  τα προσωπικά σου;; εεεε μα τότε τι προσωπικά θα είναι;; να σε πιάσουν και στο στόμα τους!!!!!!!!!
  Να πεις για τη γάτα σου;;  ωραίο θέμα ,αλλά  είναι  και κάποιοι που δεν γουστάρουν τα ζωντανά  και υπάρχουν πιο σοβαρά προβλήματα στον κόσμο από το αν σε τραβά κάθε πρωί η γάτα σου από το πόδι για να σηκωθείς από το κρεβάτι να της βάλεις φαΐ.
   Να πεις για τη βόλτα  που κάνεις  στην παραλία;  
 Ναι θάλεγα οτι είναι καλό θέμα  να ακούς τη θάλασσα  να βλέπεις τις βαρκούλες  να λικνίζονται ,να βλέπεις  στις καφετέριες   τους θαμώνες  να πίνουν τον καφέ τους  ,το ούζο τους την πορτοκαλάδα τους και να ακούς τα γέλια τους!( αυτό μην το πάρετε της μετρητοίς) έχουν κοπεί τα περισσότερα γέλια τώρα τελευταία. Λόγω Τρόικας  εεεε όχι δεν θα πούμε για την τρόικα
  Αυτούς απλά θα τους εξορκίζουμε όσο μπορούμε,
  Ας προχωρήσουμε όμως τη βόλτα μας  ας πάρουμε το δρόμο που η  παραλία δεν έχει πλακόστρωτο και πολυκοσμία  ας πάμε εκεί που είναι τα βότσαλα εκεί    που το κύμα  σκάει  και σβήνει  πάνω στα βότσαλα   εκεί που μπορείς να βγάλεις τα παπούτσια σου και να αφήσεις  τη θάλασσα  να σε χαϊδέψει,εκεί που μπορείς να μαζέψεις κάποια κοχύλια.
 Και  εκεί που κάθετε η  παχουλή κυρία με το παχουλό αγόρι  και με ένα καλάμι  ο καθένας  ψαρεύουν! Ναι είναι όμορφη  σκηνή εδώ  είναι ήσυχα  και το μόνο που ακούγετε είναι το πλαφς της θάλασσας  και κάποια βάρκα  που γύρνα στη μαρίνα γιατί ήδη άρχισε να νυχτώνει.
  Σήκω τώρα  από το πεζούλι    βάλε τα βρεγμένα σου πόδια στα πέδιλα σου και γύρνα σπίτι η ψυχή σου  γαλήνεψε πια!
Και όπως είπε και ένα  γέρος σοφός  ,Όταν η ψυχή ακούει  το θόρυβο από τα κύματα της θάλασσας η ψυχή αναπηδά  και (καπαρτίζει) φουσκώνει από ευχαρίστησή!
 
                                                                     

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

Η γη μας!!

Η  γη  που αγαπήσαμε  ,η γη που αναστηθήκαμε ,η γη που μεγαλώσαμε,εκεί που κάναμε όνειρα  ,εκεί που νιώσαμε τα πρώτα χάδια των γονιών μας ,εκεί που ακούστηκε το πρώτο κλάμα μας ,το πρώτο γέλιο μας .
  Η γη  που δέχτηκε τα πρώτα μας μικρά βηματάκια  καθώς και όλο μας το μικρό κορμάκι όταν προσπαθούσαμε να σταθούμε και το κέντρο βάρους δεν  υπάκουε με αποτέλεσμα να πέφτουμε πάνω στη γη   που πάντα μας δεχόταν με αγάπη!
  Η γη που νομίζαμε πως πάντα θα είναι δική μας  και από πάνω ο γαλάζιος ουρανός  με τον ολόλαμπρον ήλιο και την νύκτα με τα άπειρα αστέρια .
  Η γη μας  που  μας έδινε   ψωμί να φάμε  ,που κρατούσε τα σπίτια μας  όρθια   για να μπορούμε εμείς  να έχουμε  προφύλαξη από τον ήλιο  ,τη βροχή, τον αέρα.
   Το σπίτι μας   ,ζεστό το Χειμώνα   ,δροσερό το Καλοκαίρι.
 Το σπίτι μας  με τις μυρωδιές  των φαγητών που έφτιαχνε η μάνα ,με τα γέλια  και  τα βάσανα που όλα μαζί ένωναν την οικογένεια!
  Οι μυρωδιές που έβγαιναν ως έξω στην αυλή ,  στο δρόμο,τα γέλια που ακούγονταν  ως έξω στην αυλή .
   Η αυλή μας   με τα λουλούδια της  με τη κληματαριά  που μαζεύαμε  τα φρέσκα κληματόφυλλα  για να κάνουμε κουπέπια και  μετά γινόταν  το βέρικο σταφύλι και γέμιζε ο τόπος σφήκες να το φάνε και μεις βάζαμε σακούλια να το προφυλάξουμε.
  Τα τέσσερα μας πεύκα  ένα για κάθε παιδί  εκεί που έδενε ο πατέρας μου ένα χοντρό σχοινί για να μου κάνει κούνια  και να χαίρομαι.
  Οι αμυγδαλιές   που την Άνοιξη  ήταν σαν νυφούλες  στην άκρη του χωραφιού  και αργότερα  που άρχιζαν οι καρποί  και πριν ακόμα γίνου σκληροί    μαζί με τα άλλα  παιδιά να βάζουμε αλάτι σε ένα χαρτάκι και να σκαρφαλώνουμε  να κόψουμε αμύγδαλα  πράσινα  άγουρα  να φάμε  και να ανακατώνετε  το αλάτι μαζί με το ξινό  αμύγδαλο και μεις να  κλείνουμε τα μάτια από αυτή την ηδονική γεύση.
   Ο δρόμος , αυτός  που σου δείχνει το σπίτι σου ,η σιγουριά του ,που ξέρεις το κάθε καντούνι, τη κάθε λακκούβα ,  την κάθε πέτρα το κάθε λουλουδάκι που βγαίνει,  την κάθε μυρμηγκοφωλιά.
   Η γειτονιά σου ,οι αγαπημένοι σου γείτονες , στα καλά και στα άσχημα   η καλημέρα τους    η καλή τους η κουβέντα ,η καληνύχτα τους.
  Όλα αυτά είναι ο τόπος σου  !    Όλα αυτά  κανείς δεν μπορεί να στα πάρει  ,μπορεί να έφυγες  από εκεί  που έκτισες τις αναμνήσεις σου  και άλλοι να τέρπονται τους κόπους σου  να βλέπουν και να ζουν στη γη σου ,τις αναμνήσεις σου όμως δεν μπορούν να στις πάρουν ! Ποτέ!
  υ.γ.Πολλοί θα πείτε ίσως ,και τι  να κάνω τις αναμνήσεις;   Μα  αν τις ξεχάσουμε  ,αν τις αφήσουμε να φύγουν , θα είναι σαν να ξεχνάμε   και αφήνουμε  να φύγει και η γη μας!