Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

Ψωμί


To ψωμί όταν ήμουν μικρή ήταν αναγκαίο κακό το να το τρώω μαζί με το φαγητό μου. Το προτιμούσα σαν φέτα με λίγο βούτυρο πάνω και ζάχαρη ή να κόβω κόρα να βγάζω τη ψίχα και μετά να παίρνω μια ώριμη ντομάτα να την στύβω μέσα στη κόρα με λίγο αλάτι ή και λίγες ελιές χωρίς τα κουκούτσια τους ήταν υπέροχο έδεσμα.

Όμως να τρώω ψωμί για να συνοδεύω κάποιο φαγητό σχεδόν ποτέ αυτός ήταν και ο καυγάς της μάνας μου( καλά μη φανταστείτε κανένα καυγά!!απλά φάε μάνα μου τζιαι ψουμί να μεγαλώσεις άτε κουλουρένια μου)

Εγώ όμως τίποτα το πολύ πολύ να νευρίαζα και να μην έτρωγα και το φαΐ μου (πω πω πολύ μαγιάτικη ξέρετε τι!!!)

Αυτό συνεχίστηκε και όταν μεγάλωσα (ντρέπομαι γιατί πεθαίνουν άνθρωποι για ένα κομμάτι ψωμί) αλλά εμένα δεν μου ΑΡΕΣΕ πως σε μερικούς δεν αρέσουν ορισμένα φαγητά ? έ εμένα δεν μου άρεσε το ψωμί.

Εδώ και δυο χρόνια ο σύζυγος μου πηγαίνει δουλειά σε ένα κοντινό χωριό ,εκεί οι φούρνοι φτιάχνουν ψωμί χωριάτικο .Στην αρχή που αγόρασε και έφερε στο σπίτι δεν έδωσα και πολύ σημασία και όπως πάντα, έκοβα ένα κομματάκι πολύ μικρό για μένα όταν έτρωγα αυγά τηγανητά μελάτα ή κανένα φαγητό που στο τέλος ήθελα να πάρω λίγο από το ζουμί του,συνήθως έβρισκες δίπλα στο πιάτο μου το ψωμί μου άθικτο.

Σιγά σιγά άρχισα και έτρωγα το ψωμί μου όλο και όχι μια φέτα μόνο ,καμιά φορά κόβω και στα ενδιάμεσα των γευμάτων και το τρώω σκέτο.(μα τι καλό παιδάκι που είμαι φτου μου).

Το ψωμί το θεωρώ βασικό για τη διατροφή μας και πρέπει να έχουν όλοι οι άνθρωποι στο τραπέζι τους ,το ψωμί έχει μια ζεστασιά όταν το νιώθεις δίπλα στο πιάτο σου .
Το ψωμί πρέπει να το μοιράζεσαι ,νομίζω ότι είναι το μοναδικό φαγώσιμο που πραγματικά το μοιράζονται οι άνθρωποι, γιατί πρέπει να του μπήξεις το μαχαίρι και να το κόψεις κομμάτια για να πάρουν όλοι , είναι περισσότεροι πάλι θα πάρουν όλοι, θα το κόψεις μικρότερα κομμάτια .

Ίσως έχετε απορία γιατί πάντα είχε ψωμί δίπλα στο πιάτο μου ,η μάνα μου πάντα έβαζε ψωμί δίπλα σε όλα τα πιάτα( όλοι το κάνουν αυτό) έτσι έβαζε και στο δικό μου και ας ήξερε ότι δεν θα το φάω.Εγώ σχεδόν πάντα τελείωνα πρώτη το φαΐ μου, ( είχα και υποχρεώσεις ,παιχνίδι και τρέλα) σήκωνα που λέτε το ψωμί και έλεγα ποιος το θέλει? και έτσι ποτέ δεν έμενε εκεί μόνο του.
Τις περισσότερες φορές έλεγα, παπά θέλεις το ψωμί μου? (αδυναμίες ήταν αυτές, τι να κάνουμε),ΠΟΤΕ δεν μου χαλούσε το χατήρι, (και μην νομίζετε είχε και άλλο καρβέλι, για όποιον ήθελε κι' άλλο ψωμί.

Υ/Γ
Πήρα και κάποια κιλά λόγω ψωμιού ( είπες κανένας τίποτα????!!!!) χμ.