Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Τα μεγάλα θηρία  της  μικρής  μου ηληκίας


Σήμερα θυμήθηκα   το κουμπάι  κοινώς  τη θεριστική μηχανή  και τον κύλινδρο  κοινώς τον οδοστρωτήρα  ,αυτά  τα    δυο  θηρία  για τα  τότε παιδικά μου μάτια  και δικό μου μπόι
Οταν έστρωναν τους δρόμους του χωριού μου  με άσφαλτο   (θυμάμαι ακόμα τη μυρωδιά του κατρά   εν πράμα;)   όταν  λοιπόν έστρωναν τον κατρά  πρώτα κάτω στον ελαφρά   σκαμμένο δρόμο ( είχαν ένα  μηχάνημα που περνούσε  και άφηνε κατρά  )   πίσσα     χωρίς πούπουλα    μετά   ένα φορτηγό άφηνε τα μικρά εκείνα πετραδάκια     για να κολλήσουν  ........,όμως  για να κολλήσουν έπρεπε να περάσει ο οδοστρωτήρας  ,  αχ Παναγία μου και  αν τύχαινε  να βρεθώ στον δρόμο εκείνη την ώρα άλλαζα  καντούνια     ,νόμιζα ότι εκείνο το θηρίο  με την μεγάλη  σιδερένια  ρόδα    θα  με  έτρωγε  κυριολεκτικά.
Ποτέ δεν με έφαγε  και ποτέ  δεν με λοξοκοίταξε,ααα η αλήθεια να λέγετε  
Μετά ήταν το κομπάι       ακόμα πιο μεγάλο ερχόταν να θερίσει τα  κριθάρια    άλλο βάσανο και αυτό  παραφύλαγα να περάσει  και μετά ξεμυτούσα     ...παρόλο που  αφού  πέρναγε    χεχεχε  χωρίς να με  ..αλέσει   έτρεχα μαζί με τα άλλα παιδιά πίσω από το  (θηρίο)  εεε βέβαια τώρα    η  ..δαγκάνα του  δεν θα με άρπαζε να με αλέσει αφού ήταν μπροστά.
Μα  τέλος πάντων  κάτι φοβίες  που είχα και γω!!!!!!