Ο Γέρο Πλάτανος

Στεκόταν χρόνια πολλά εκεί δεν θυμόταν καν πότε βρέθηκε στην άκρη αυτού του δρόμου,όμως θυμόταν τον κάθε διαβάτη που στεκόταν εκεί για να προφυλαχτεί από κάποια δυνατή μπόρα ή να πάρει μια ανάσα και να φυλαχτεί από τις αχτίνες του μεσημεριανού ήλιου που έκαιγε αδυσώπητα। Έτσι όπως στεκόταν ανάμεσα στο χωριό και στα χωράφια είχε την ευκαιρία να ακούει τα βάσανα τις χαρές και τους έρωτες , αυτούς τους ένιωθε και στο κορμί του ή καλύτερα στο κορμό του και όμως τους ένιωθε, άλλες φορές αληθινούς και άλλες φορές ψεύτικους, μόνο αυτός ήξερε πότε ήταν αληθινοί και πότε ψεύτικοι, πως?।Κάπως έτσι, όταν ένας νεαρός συναντούσε την αγαπημένη του κάτω από το βαθύ ίσκιο του γέρο πλάτανου συνήθως με ένα μαχαιράκι ή κάτι αιχμηρό σκάλιζε τα αρχικά του ονόματος τους και κάπως έτσι ένιωθε και ο γέρο πλάτανος τον έρωτα. Είχε μάθει να ξεχωρίζει τον αληθινό με τον ψεύτικο ,αν κάποιος πήγαινε κάθε φορά με διαφορετικό ταίρι ήταν ψεύτικος αν πάλι πήγαιναν μαζί συνέχεια τότε άλλαζε το πράγμα, ήταν κάτι βαθύ και αληθινό।Πόσες φορές δεν ένιωσε την ανάγκη να δώσει μια με το κλωνάρι κι να φέρει σβούρα τον κάθε τζιτζιφιόγκο που κάθε βδομάδα άλλαζε και αγαπημένη, και πόσες φορές δεν ήθελε να σκύψει πάνω από κάθε πικραμένο να τον παρηγορήσει!, Μερικοί καθόντουσαν εκεί για να βρουν λίγοι ηρεμία απολαμβάνοντας ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα και αυτός ποτέ μα ποτέ δεν ζήτησε τίποτα από κανένα, ίσα ισα ήταν πάντα εκεί για να τους προφυλάξει και να τους δώσει ότι είχε και αυτό που είχε ήταν ο εαυτός του।Εκείνη την ημέρα κανένας δεν πέρασε ,τον είχε πιάσει μια ανησυχία, η ατμόσφαιρα ήταν κάπως θολή, είχε μάθει και στην ανθρώπινη παρέα και του κακοφαινόταν। Ξαφνικά άκουσε φωνές, από εδώ από εδώ και τότε είδε τρεις τέσσερις άνδρες να τρέχουν προς το χωριό μαζί τους και ο τζιτζιφιόγκος ο ερωτύλος που καμιάν δεν αγάπησε, τους είδε να χάνονται αλλά συγχρόνως είδε και τον καπνό μαζί με πύρινες γλώσσες να έρχονται κατά πάνω του ,μα που πήγαν όλοι? Ο ξαφνικός αέρας ερχόταν καταπάνω του ,καταπάνω του όμως ερχόταν κι η φωτιά ।Από τον δυνατό αέρα τα κλαριά του ακουγόντουσαν σαν κραυγές απελπισίας
Ας ερχόταν κάποιος !!!Οι πρώτες γλώσσες της φωτιάς του χάιδεψαν τα πρώτα του φιλαράκια, φώναζε φώναζε με όλη τη δύναμη λίγο νερό λίγο νερό κανείς όμως δεν άκουγε όλοι τρέχανε να γλυτώσουν τον εαυτό τους και τα υπάρχοντα τους,ποιος θα νοιαζόταν για ένα γέρικο δέντρο? Όταν μετά από δυο μέρες φτάσανε κοντά του το μόνο που είχε μείνει ήταν δυο τρεις καρδούλες με τα αρχικά των ερωτευμένων που κάποτε χαιρόντουσαν και μοιραζόντουσαν τα μυστικά τους εκεί μαζί με το γέρο πλάτανο που οι άνθρωποι τον κάψανε μαζί με άλλα όμορφα δένδρα στερώντας από τη ζωή τους την ίδια η ζωή.

Μερικά όνειρα σιγά σιγά γίνονται πραγματικότητα

Θα γράψω κάτι χαρούμενο και ευχάριστο για μένα , με τόση ζέστη που να σκεφτώ σοβαρά πράγματα! Λοιπόν αγαπητοί μου φίλοι τα ψέματα τελείωσαν και μαζί τελείωσε και το σχολείο δεύτερης ευκαιρίας । Δυο χρόνια τώρα μετά τη δουλειά έτρεχα στη διπλανή πόλη με το λεωφορείο για να μάθω δυο τρία πράγματα παραπάνω από αυτά που ήξερα।Κουράστηκα παραμέλησα και το σπίτι μου και τους γύρω μου αλλά τα κατάφερα φέτος πήρα απολυτήριο γυμνασίου με άριστα παρακαλώ!!! Γενικό δεκαεννιά και δυο όγδοα ναι ήμουν καλό κορίτσι είμαι περήφανη για τον εαυτό μου(μόνο μη μας ακούσει κανένας άλλος και με περάσει για ψωνάρα)। Και λέω να πάω νυκτερινό λύκειο ,κάντε ένα λογαριασμό στα πενηνταπέντε τελειώνω λύκειο στα εξήντα δεν θα πάρω και κανένα πτυχίο??? ΕΕΕΕ μαζέψτε την।
Φίλοι μου άξιζε τον κόπο εσεις καλά την έχετε πήρατε τα πτυχία σας !!!εγώ όμως είμαι μικρή κοπέλα κάτι πρέπει να κάνω για το μέλλον μου।Αρκετά η επίδειξη τώρα θα σας βάλω μερικές φωτογραφίες από σχολική εκδρομή στα Γιάννενα ,το ηλιοβασίλεμα το έβγαλα όταν ήμουν στο καραβάκι που μας πήγαινε απέναντι στο νησί μέσα στη λίμνη.

ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

Υπάρχουν ποδήλατα ανδρικά με το σίδερο ανάμεσα στη σέλα και το τιμόνι υπάρχουν ποδήλατα γυναικεία χωρίς το σίδερο ανάμεσα στη σέλα και το τιμόνι και υπάρχουν και τα παιδικά με τις βοηθητικές ρόδες που κάποια στιγμή τις αφαιρούν όταν το παιδί μάθει ισορροπία।।Εδώ και λίγα χρόνια κυκλοφορούν ποδήλατα για μεγάλους με τρεις ρόδες μία μπροστά και δύο πίσω ανάμεσα στις πίσω ρόδες υπάρχει ένα μεγάλο καλάθι για να βάζεις πράγματα, συνήθως αυτά τα ποδήλατα τα οδηγούν άτομα μεγάλης ηλικίας πάνω των πενήντα χρονών।Επειδή έχω πρόβλημα ισορροπίας λέω όταν μεγαλώσω χι χι χι να πάρω ένα τέτοιο ποδήλατο। Και για να μην παραπονεθούν οι πιο σπορτίφ τύποι υπάρχουν και τα ποδήλατα που τα έχουμε στα σπίτια για γυμναστική।
Εγώ θα σας μιλήσω για ένα ξεχωριστό ποδήλατο ,το ποδήλατο του μακαρίτη του πατέρα μου। ।Ο πατέρας μου το είχε για να πηγαίνει στη δουλειά του ήταν ένα μεγάλο ποδήλατο ανδρικό με δυναμό που έδινε φως την νύκτα। Αν και είμασταν μικρά παιδιά ούτε καν το ακουμπούσαμε όχι γιατί θα μας μάλωνε , εξάλλου σχεδόν ποτέ δεν μας μάλωνε αλλά γιατί χωρίς αυτό δεν θα μπορούσε να πάει στη δουλειά του. ।Κάθε πρωί η ώρα τρεις με τρεισήμισι με βροχή ,με κρύο με αέρα ,έπαιρνε το ποδήλατο του για να πάει γύρω στα δέκα χιλιόμετρα και να πάρει το λεωφορείο που θα τον πήγαινε στη Λευκωσία όπου δούλευε και το απόγευμα να γυρίσει ,πάντα κοιτούσα το ρολόι, έξι έπρεπε να φανεί με το ποδήλατο του। Καμιά φορά όταν ήμουν μικρή με έβαζε μπροστά και πηγαίναμε στο διπλανό χωριό να δούμε τη θεία μου αδελφή της μάνας μου।Αργότερα που μεγάλωσα καθόμουν πίσω και πάντα με τις συμβουλές του μακριά τα πόδια από τις ακτίνες ।Το ποδήλατο του πατέρα μου ήταν μια από τις χιλιάδες ευχάριστες αναμνήσεις που είχα στη παιδική και εφηβική ηλικία μου μέσα στην οικογένεια μου।
Μπορεί να ξεχνάμε πολλά άψυχα πράγματα από τη ζωή μας ,αλλά είναι και μερικά που θα μας συνοδεύουν μέχρι να πεθάνουμε γιατί τους δίνουμε εμείς ψυχή। Μπορεί να με θεωρείτε τρελή αλλά εγώ αυτό το ποδήλατο δεν το σκέφτομαι ποτέ σαν κάτι άψυχο.