Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

14 Ιουλίου 1974 μια σημαντική μέρα για τη Κύπρο και ας μη το ξέραμε


Σχεδόν όλοι πιστεύουμε ότι οι 15 Ιουλίου και 20 Ιουλίου 1974 είναι σημαδιακές ημερομηνίες για την μετέπειτα ζωή μας και ίσως έτσι να είναι, μας σημάδεψαν τις ζωές όσων αναγκαστήκαμε με τη βία να εγκαταλείψουμε τα χωριά και τις πόλεις μας γιατί κάποιος , πιο δυνατός μας το επέβαλε.
Αλήθεια έχετε αναρωτηθεί τι ήταν η 14 Ιουλίου 1974 στη ζωή μας;

Υ. Γ. Η φωτογραφία είναι πολύ πριν το 1974 το κοριτσάκι με το άσπρο μπλουζάκι και το κοντό πανταλονάκι (που είναι όλο πόζα)είμαι εγώ.

22 σχόλια:

DaisyCrazy είπε...

Πολύ όμορφη φωτογραφία Σταματια μου :)

Εγώ τότε δεν είχα γεννηθεί. Τι συνέβαινε εκείνη τη μέρα;

Moonlight είπε...

ούτε εγώ υπήρχα.
δεν μπορώ να φανταστώ ούτε εκείνη τη μέρα, ούτε τις 15, ούτε καμιά που τζίνες τες εποχές...
εν πολλά ωραία η φωτογραφία σου, άρεσε μου...

Νυχτερινός Ποδηλάτης είπε...

καλώς σε βρίσκω...εγώ ήμουν βρέφος τότε αλλά μπορώ να φανταστώ την 14η Ιουλίου. έχω μάλιστα και μια σχετική ανάρτηση στο δικό μου blog παρόλο που ως μη πρόσφυγας θα έπρεπε να σωπαίνω...

stalamatia είπε...

Νταίζη μου
Ευχαριστώ ,εχω ελάχιστες φωογραφίες που να είναι πριν το 74.
Πολοίθα ξαφνιαστούν καιθα διερωτηθούν για τις 14 Ιουλίου.
Η δεκάτη τετάρτη Ιουλίου 1974 στην ουσία ήταν η τελευταία μέρα στη Κύπρο που είμασταν ελεύθεροι γαλήνιοι και ο καθένας στο σπίτι του,μόνο που δεν το ξέραμε ,μπορεί και να μη θυμόμαστε καν τι κάναμε μια μέρα πριν το πραξικόπημα .
Μετά από το πραξικόπημα άρχισε η αντίστοφη μέτρηση για ότι επακολούθησε.Εγώ ήμουν 17 χρονών και τα θυμάμαι όλα πολύ καλά από τις 15 και μετά,αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ την τελευταία μέρα πριν αρχίσει το κακό και αυτό το διαπίστωσα σήμερα.Μια μέρα σημαντική που δεν ξέραμε να τη διαφυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού.

stalamatia είπε...

Φεγγαρένια μου
Καλύτερα κορίτσι μου που δεν ζήσατε τέτοιες στιγμές,αν και σας τα φορτώσαμε εμείς.Η φωτογραφία είναι μπροστά στο σπίτι της αδελφής μου ,τα 3 αγόρια είναι δικά της, είχαμε σχεδόν ίδια ηλικία αλλά ήμουν θεία τους.

stalamatia είπε...

Νυχτερινέ ποδηλάτη μου

Καλωσόρισες στη γειτονιά μου
Γιατί να σωπαίνεις;
Είναι και δική σου πατρίδα! Δεν έχει σημασία αν δεν είσαι πρόσφυγας ,έχεις κάθε δικαίωμα .Θα περάσω από το μπλογκ σου αύριο να αφήσω σχόλιο .

Aceras Anthropophorum είπε...

Την αθθυμούμαι τζιείνη την μέρα όπως τωρά. Όπως τζιαι την επομένη που ήταν πολλά διαφορετική.

the Idiot Mouflon είπε...

http://hlithioagrino.blogspot.com/2008/04/day-after.html

JamanFou είπε...

Αναρωτιόμουν τι να'θελες να πεις...
κι έχεις τόσο δίκιο! :(
Την καλημέρα μου

BUTTERFLY είπε...

Ποσο δικιο εχεις! Ποσο δεδομενα θεωρουμε τα πραγματα μεχρι να παψουμε να τα εχουμε!

oniropolos είπε...

panta niwthw ena sfiximo sto stomaxi tetoies meres kai as min tis ezisa. sfiximo oxi mono gia ayta p eginan alla giati pathame k akoma den mathame, kai to xeirotero oti stirizonte politikes karieres se ayta ta gegonota.

Kai Na Katharisoume Tous Kakomoutsounous είπε...

Πόσο σωστή είσαι, Σταλαματιά!

Εράνισμας είπε...

Έχω ακούσει πολλές ιστορίες για τις 14 Ιουλίου. Όλες χαρούμενες! Κάποιοι παντρέυτηκαν, άλλοι απολύθηκαν απο το στρατο... Τραγική ειρωνία της ζωής.

DaisyCrazy είπε...

Δίκιο έχεις ήταν σημαντική σαν η παραμονή αλλά κανείς δεν ήξερε τι θα ακολουθήσει.

Ο πατέρας μου θυμάται ακριβώς τι έκανε την ώρα που ακούστηκαν οι σειρήνες. Ηταν στην Κερύνεια για δουλειά και όταν τον ρώτησα αν σκέφτηκε ότι ήχησαν από λάθος η απάντηση του ήταν αποστομωτική "όχι σε καμιά περίπτωση αφού είδα τα τανκς και το στρατό"

Εσύ εκείνη ακριβώς τη στιγμή τι έκανες;

stalamatia είπε...

Ασερα μου
Είσαι τυχερός εγώ δεν θυμάμαι τίποτε από τις 14 αλλά από τις 15 τα πάντα.

Αγρινούλη μου
ο.κ

stalamatia είπε...

Zαμανφου μου
Την καλησπέρα μου.

Πεταλούδα μου
Αυτό ακριβώς την ημέρα αυτή την θεωρούσα δεδομένη με όλα τα άλλα εκείνης της μέρας ,αλλά δυστυχώς γελάστηκα και δεν μπόρεσα να κρατήσω καμιά της ανάμνηση

stalamatia είπε...

Ονοειροπόλε μου
Από τη φαγωμάρα που έχουμε μεταξύ μας από αυτή πάθαμε και μυαλό δεν βάλαμε γι'αυτό και μετά από τόσα χρόνια προκοπή δεν είδαμε .

Κακομούτσουνε μου

Σε χαιρετώ και μακάρι να μην είχα.

stalamatia είπε...

Εράνισμας μου

Καλωσόρισες στη γειτονιά μου
Ναι ήταν μια μέρα με όλα τα καλά της με τους γάμους με τη ξεκούραση μια και ήταν Κυριακή απλά ήταν η τελευταία πριν το κακό.

Νταίζη μου

Να σου πω τι έκανα ,ήμουν στη δουλειά δούλευα σε βιοτεχνία ,ράβαμε παντελόνια τζιν ,είχαμε βάλει και το ραδιοφωνάκι και ακούγαμε ,σε κάποια στιγμή το ράδιο σταμάτησε και μου λέει ο μάστρος ,πήεννε κόρη να δεις τι έπαθε, εγώ πήγα είδα ότι δεν είχε τίποτα και γυρνώντας του είπα δεν έχει τίποτα είναι στη πρίζα και γιατί δεν παίζει; με ρωτάει και εγώ με την αθοώτητα των 17 χρονών του απάντησα το εξής ,έγινε πραξηκόπημα και γ'αυτό δεν παίζει ,να δαγκώσεις τη γλωσ.....δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση του και άρχισαν τα όργανα από το ράδιο.
Θα μου πεις που το ήξερα; μα δεν το ήξερα απλά το φοβόμασταν με τις επιθέσεις που έκαναν σε αστυνομικούς σταθμούς κάθε τρεις και λίγο.
Και όποιος δεν το υποπτευόταν λέει ψέματα και όποιος δεν ήξερε ότι θα ακολουθήσει η εισβολή κοιμόταν όρθιος.

Mª Zélia είπε...

Fiquei feliz com sua visita ao meu blog, suas palavras de carinho são um grande incentivo! Gosto de fazer amizades, de conhecer um pouco mais sobre a cultura e a história de outros países e principalmente apreciar a natureza de outros lugares.
(((Abraços)))

she demon είπε...

πόσο δίκαιο έχεις. ποτέ δεν ξέρεις πια στιγμή όλα που έχουμε σαν δεδομένα, θα ανατραπούν

DaisyCrazy είπε...

Από την απάντηση σου καταλαβαίνω ότι οι 14/7/74 (η παραμονή) δεν ήταν τελικά και τόσο ήρεμη μέρα. Αφού ήσασταν όλοι λίγο πολύ υποψιασμένοι ότι κάτι κακό συνέβαινε.

Εγώ πάντα νόμιζα ότι εκεί που όλα ήταν παντελώς ήρεμα ακούστηκαν ξαφνικά σειρήνες (όπως γίνεται καμιά φορά και τώρα για καμιά άσκηση π.χ.) και δεν ξέρατε τι και πως.

ιων είπε...

Η ζωή μας ..... πριν και.... μετά.