Το φευγιό

Ξυπνήσαμε από το βουητό αεροπλάνων ,βγήκαμε έξω και κοιτάξαμε τον ουρανό, ακριβώς πάνω από τα κεφάλια μας είδαμε σμήνος από αεροπλάνα να κατευθύνονται προς τη Λευκωσία.
Δεν πέρασε πολύ ώρα και ακούσαμε μακρινές εκρήξεις ,ΠΟΛΕΜΟΣ αυτό ακούστηκε ,οι Τούρκοι ήλθαν να πάρουν αυτό που νόμιζαν ότι τους ανήκει ,οι Τούρκοι ήλθαν να υπερασπιστούν τα αδέλφια τους τούς τουρκοκύπριους,οι Τούρκοι ήλθαν να βάλουν μια τάξη στην ήδη άτακτη ζωή την ελληνοκυπρίων που εδώ και μια βδομάδα έφεραν τα πάνω κάτω στο νησί,οι Τούρκοι ήλθαν να αρπάξουν να βιάσουν να σκοτώσουν.
Δεν ξέραμε τι να κάνουμε, ο φόβος μας είχε παραλύσει και τα αεροπλάνα δεν σταμάταγαν όλη μέρα πέρα δώθε πάνω από τα κεφάλια μας.
Ο πόλεμος άρχισε , στο χωριό μας φέρανε εληνοκυπριακό στρατό και από εκεί στέλνανε σε όλα τα μέτωπα ανθρώπινο δυναμικό ,γύρω από το χωριό μέσα στα περιβόλια και λίγα μέτρα από τα σπίτια στήσανε τα αντιαεροπορικά για να αναχαιτίσουν τα τούρκικα αεροπλάνα σε περίπτωση που χαμήλωναν για να μας βομβαρδίσουν
Οι ριπές από τα αντιαεροπορικά μαζί με το θόρυβο από τα αεροπλάνα μεγάλωνε ακόμη πιο πολύ το φόβο μας.
Οι πρώτοι πρόσφυγες ήδη είχαν ξεκινήσει από τη Κερύνια (όσοι πρόλαβαν να φύγουν) ,εμας μας είπαν(δεν ξέρω ποιος) την ημέρα να πηγαίνουμε σε σπίτια που υπήρχε ταράτσα για να γλυτώσουμε από τις βόμβες ( μην το ψάχνετε έτσι μας είπαν τότε) τα μόνα σπίτια που ήταν με ταράτσες ήταν τα νεόχτιστα ,έτσι όλες οι κοπέλες που είχαν πρόσφατα παντρευτεί άνοιξαν τα σπίτια τους και έβαζαν μέσα όσους χωρούσε σε όλα τα δωμάτια.
Ένα βράδυ μας είπαν να μη κοιμηθούμε στα σπίτια μας γιατί πιθανόν να γινόταν βομβαρδισμός (ήδη είχαν ρίξει βόμβες σε διπλανά χωριά,με το που βγήκαμε έξω αντικρίσαμε τον Πενταδάκτυλο να καίγεται, η νύκτα είχε γίνει μέρα ,μέχρι να μπούμε μέσα στα περιβόλια μας ξαναειδοποιήσαν να μείνουμε στα σπίτια μας.

Μάθαμε ότι οι Τούρκοι προχώρησαν και προς την Αμμόχωστο ,δεν ξέραμε τι να κάνουμε ,εντωμεταξύ οι στρατιώτες μας είπαν ότι σε περίπτωση που χρειαζόταν να εγκαταλείψουμε το χωριό μας θα μας το έλεγαν .
Είχαμε δει τους πρώτους πρόσφυγες, είδαμε την απελπισία στα μάτια τους είδαμε αυτούς που έψαχναν τα παιδιά τους, απλά δεν ξέραμε ακόμη ότι σε πολύ λίγο θα ήμασταν στην ίδια θέση με αυτούς.
Οι μέρες περνούσαν τα αεροπλάνα πετούσαν όλο και πιο χαμηλά κάθε φορά πέφταμε στα γόνατα και κάναμε το σταυρό μας είτε στο δρόμο είτε σε σπίτι κάθε φορά μας γονάτιζε ,κάθε φορά νόμιζες ότι θα πέσει η βόμβα πάνω μας.(ακόμη δεν μπορώ να ακούσω πολεμικό αεροπλάνο).
Το ρικ με τη φωνή του Σαμψών έλεγε ότι τον εχθρό τον ρίξαμε στη θάλασα ...και όλο πλησίαζε ο εχθρός και όλο σκότωνε βίαζε, έκαιγε, κατακτούσε, έδιωχνε, έπαιρνε αιχμαλώτους και μετά τους σκότωνε και όλο προχωρούσε και κορόιδευε ο εχθρός ότι μιλάει από το βυθό της θάλασσας όπου τον είχαν ρίξει οι δικοί μας (οι παλληκαράδες) και όλο προχωρούσε και γέμιζαν οι στράτες απελπισμένους γονείς ,παιδιά ,γέρους και σκοτωμένους.
Στις 14 Αυγούστου οι στρατιώτες μας είπαν να εγκαταλείψουμε το χωριό το ίδιο θα έκαναν και αυτοί το πολύ σε 2 μέρες ,βράδυ φύγαμε σαν τους κλέφτες με τα ρούχα που φορούσαμε και καναδυο κουβέρτες ,φύγαμε χωρίς να ξέρουμε ότι δεν θα ξαναγυρνούσαμε φύγαμε για να γλυτώσουμε από τα αεροπλάνα ,κανείς δεν μας είπε ότι φεύγουμε για πάντα κανείς δεν μας είπε να πάρουμε και τις αναμνήσεις κανείς δεν ήξερε, ήμασταν η χώρα που τίποτα δεν ήξερε, ήμασταν η χώρα που πούλησε τους πολίτες της.
Το ξημέρωμα της Πέμπτης μας βρήκε στην Αγία Ειρήνη των Κανναφκιών μέσα στα βουνά κάτω από μιαν οικοδομή και με ένα σκορπιό πάνω στο γιακά από το πουκαμισάκι μου ,τον είδε η μάνα μου και με μια κίνηση του χεριού της τον πέταξε μακριά.
Την Παρασκευή το μεσημέρι μπήκαν τα τανκς στο χωριό μου ,το βρήκαν έρημο .

14 Ιουλίου 1974 μια σημαντική μέρα για τη Κύπρο και ας μη το ξέραμε

Σχεδόν όλοι πιστεύουμε ότι οι 15 Ιουλίου και 20 Ιουλίου 1974 είναι σημαδιακές ημερομηνίες για την μετέπειτα ζωή μας και ίσως έτσι να είναι, μας σημάδεψαν τις ζωές όσων αναγκαστήκαμε με τη βία να εγκαταλείψουμε τα χωριά και τις πόλεις μας γιατί κάποιος , πιο δυνατός μας το επέβαλε.
Αλήθεια έχετε αναρωτηθεί τι ήταν η 14 Ιουλίου 1974 στη ζωή μας;

Υ. Γ. Η φωτογραφία είναι πολύ πριν το 1974 το κοριτσάκι με το άσπρο μπλουζάκι και το κοντό πανταλονάκι (που είναι όλο πόζα)είμαι εγώ.

Θάθελα.

Το πεύκο υπάρχει οι προϋποθέσεις δεν υπάρχουν.
Σας έχει τύχει να έχετε ένα σωρό δουλειές και με το ζόρι να κάνετε τις μισές και ενώ μπορείτε άνετα να βγείτε από το σπίτι να πάτε μια βόλτα που άλλοι θα ζήλευαν να ήταν στη θέση σας ,εσείς να θέλετε να είσαστε κάπου αλλού;
Να κάμετε με ένα μαγικό ραβδί να εξαφανιστούν οι Τούρκοι που είναι στο χωριό σας και να βρεθείτε εκεί και να βλέπετε το χωριό σας ανθισμένο, με τους δρόμους ,τα καφενεία ,τις αυλές ,την εκκλησία ,τα σχολεία γεμάτα με πρόσωπα γνωστά,φίλους ,συγγενείς; και εσύ να είσαι στην αυλή του σπιτιού σου κάτω από τον πεύκο να πίνεις το καφέ σου;ή ακόμα και να μην έχεις τίποτα να βάλεις στο στόμα σου;
Έτσι νιώθω ,έτσι θέλω έτσι ποθώ .Θέλω να περπατώ στους δρόμους ,να ακούω το νερό στο πετράβλακο που διασχίζει το χωριό και αν ζεσταίνομαι να βγάζω τα παπούτσια να πατώ ξυπόλυτη μέσα με προσοχή για να μην πατήσω κανένα γυαλί σπασμένο, να απλώνω το χέρι μου να κόβω ένα σύκο από τις συκιές που κρέμονται τα κλωνιά τους στο δρόμο,
ΘΕΛΩ θέλω αυτό το πράγμα και όχι να πηγαίνω με ένα σφίξιμο στο στομάχι σαν ξένη και να φεύγω με δέκα σφιξίματα στο στομάχι στη καρδιά και στο μυαλό.
Πλησιάζουν και οι μέρες των άσχημων επετείων και τώρα τελευταία δεν ακούω και τίποτα για το κυπριακό σαν να και δεν υπάρχει τέτοιο θέμα,Όχι ότι τους πιστεύω για ότι μας λένε.
Τουλάχιστο τα έγραψα να τα βγάλω από μέσα μου ,κάνω μόνη μου ψυχανάλυση τρομάρα μου.

Διακοπές εν μέσω κρίσης.

Η φωτογραφία είναι από το κατεχόμενο Καραβοστάσι ,στο Ξερό.
Καλοκαίρι και λέξεις καλοκαιριού καλές και κακές αλλά του καλοκαιριού.
Θάλασσα = (όποιος την έχει κοντά του και του αρέσει ,είναι τυχερός ΓΙΑΤΙ μπορεί να κάνει (διακοπές ) σχεδόν ανέξοδα.
Διακοπές= Οι πιο πολλοί θα βολευτούν στα χωριά τους στο πατρικό, όπου και να είναι αυτό ,γαμπροί και νύφες θα κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο για να περάσουν (καλά) με τα πεθερικά.

Ταβέρνες =Αχαχαχα δεν έχει σαν το σπιτικό φαΐ που φτιάχνει η μαμά σου αγάπη μου.(εδώ μπορεί η κυρία να του ρίξει και μια σαγιονάρα στο κεφάλι)

Γκαρνταρόμπα=Αγάπη μου βάλε εκείνο το υπέροχο φόρεμα που φορούσες πέρσι ,σου πάει υπέροχα ,εξάλλου στο χωριό δεν το φόρεσες ποτέ, ντόιγκ.


Τα παιδιά άνω των δεκαοκτώ ζητάνε διακοπές μαζί με τους φίλους τους και όχι με το σόι== Οι παππούδες σας είναι γέροι και θέλουν να σας χαρούν και αυτοί λίγο ,του χρόνου μπορεί να μην είναι μαζί μας.(εδώ πέφτει αρκετή γκρίνια αλλά χωρίς λεφτά από τους γονείς ή θα πάνε στο χωριό ή θα μείνουν να βράσουν στο ζουμί τους)Δεν αποκλείεται τα παιδιά να διαλέξουν το δεύτερο)

Καλά θα κάνουν αυτοί που έχουν ταβέρνες, δωμάτια ,περίπτερα ,μεταφορικά μέσα ,να μην κατακλέβουν τον κόσμο για να μπορέσει να κάνει διακοπές.

Παλιά τα χωριά 30 χρόνια και βάλε το καλοκαίρι τα χωριά γέμιζαν με κόσμο που πήγαινε στο πατρικό να περάσει λίγες μέρες ξεγνοιασιάς ,αργότερα λιγόστεψαν οι άνθρωποι στα χωριά τα σπίτια σιγά σιγά άδειαζαν και από τους μόνιμους κατοίκους.
Τα τελευταία χρόνια πολλοί άρχισαν να γυρνάνε στα πατρικά τους ,νομίζω πως φέτος η προέλευση στα χωριά θα είναι μεγαλύτερη λόγω ΚΡΙΣΗΣ.
Λέτε να έχει και τα καλά της;;; Μπα!!!!δεν το πιστεύω!!

Καλές διακοπές σας εύχομαι ,εγώ εδώ θα είμαι .έχω και μόνιμη θάλασσα ,έχω και βουνό όταν θελήσω ,θα δουλεύω ,την άδεια μου την έφαγα το χειμώνα. κλαψ κλαψ.

Ιστιοπλοϊα ,όσο για να δροσιστείτε λίγο.

Είπα να σας βάλω λίγες εικόνες από την ιστιοπλοΐα που άρχισε εδώ και 2-3 μέρες στη θάλασσα μας .Σήμερα το μεσημέρι μόλις σχόλασα από τη δουλειά ανέβηκα στη ταράτσα και πήρα λίγες φωτό για να σας δροσίσω.

Δεξιά ή αριστερά;

Είμαι σίγουρη ότι αυτό που έπαθα σήμερα (το έχω ξαναπάθει και όχι μια φορά) θα το έχετε πάθει τουλάχιστο μια φορά ο καθένας σας.
Περπατάτε στο δρόμο ή καλύτερα στο πεζοδρόμιο ,γιατί στο δρόμο θα σας φάνε λάχανο, προχωράτε ίσα μπροστά και βλέπετε από απέναντι να έρχεται κάποιος και σημειωτέων μόνο εσείς είστε και ο απέναντι αντικριστά ,κάνεις εσύ να πας δεξιά για να μην κουτουλήστε και ταυτόχρονα κάνει και ο άλλος την ίδια κίνηση αριστερά και εκεί διαπιστώνετε ότι πάλι πάτε για κουτούλημα ,κάνεις εσύ αριστερά και ο άλλος ταυτόχρονα κάνει δεξιά φτου πάλι τα ίδια ,γίνονται μερικά βήματα χαζά και στο τσακ αποφεύγετε τη σύγκρουση. Σε ένα πεζοδρόμιο που μόνο δυο άτομα κυκλοφορούν
Σε πιάνουν τα γέλια και προσπαθείς να τα κρύψεις αν δεν γνωρίζεις τον άλλον ,αν τώρα τον γνωρίζεις τουλάχιστο φατσικά μουρμουράς κάτι αμήχανα και φεύγεις γελώντας από μέσα σου και χαμογελώντας αμήχανα στον απέναντι σου.

Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Πριν ήταν μπεζ και μετά ριγέ.



Πριν ήταν δέρμα
Μετά τις έφτιαξα με ύφασμα
Επειδή η δουλειά είναι λίγο κουραστική αυτό το καιρό, πάρτε λίγο μάτι από το τι κάνω.

Το δίκιο ;

Ίσως μερικοί να παρεξηγηθούν,αλλά εγώ θα πω μερικές σκέψεις μου .
Παρακολούθησα αυτά που συνέβησαν σχετικά με τη βοήθεια στη Γάζα και τις επιθέσεις των Ισραηλιτών και μερικά πράγματα κάπως δεν μου κάθισαν
Καταρχήν να ξεκαθαρίσω ότι είμαι υπέρ της βοήθειας των Παλαιστινίων και μακάρι να έπαιρνε μέρος και η Κύπρος,γιατί πρέπει να είμαστε πιο κοντά τους από οποιαδήποτε άλλη χώρα γιατί έχουμε και εμείς ένα βάσανο την Τουρκία,όπως έχουν αυτοί τους Ισραηλίτες.
Έχουμε την Τουρκία που ξαφνικά την έπιασε ο πόνος(.....) για την αδικία που γίνετε εις βάρος των Παλαιστινίων (ποιοι; οι Τούρκοι που τόσα χρόνια καταπατούν την Κύπρο μου) και βγαίνει ο Ερντογάν και μιλά για το δίκιο(τι ξέρεις ρε εσύ για δίκιο;) (πες ότι είναι άλλοι οι λόγοι που σχίζεις τα ιμάτια σου υπέρ των κατατρεγμένων Παλαιστίνιων και άσε τους ανθρωπιστικούς σου λόγους γιατί όταν πιάνεις τη λέξη δίκιο στο στόμα σου χάνει την αξία της η λέξη.
Με πείραξε πολύ το πρωί που τον άκουσα να ορίετε και να κάνει τον επαναστάτη υπερασπιστή αν ήταν άλλος από άλλη χώρα θα του έλεγα μπράβο αυτού ευχαρίστως θα του έριχνα μια μπουνιά.
Πρωί πρωί μου ανακάτωσε το στομάχι.
Τόσα χρόνια μας καταπατούν και τώρα βγαίνει πρώτος πρώτος να διαμαρτυρηθεί για άλλους. ΝΑΙ να διαμαρτυρηθούμε για τους Παλαιστίνιους αλλά όχι αυτός ,αυτός πρέπει να είναι στην απέναντι μεριά στριμωγμένος για τα άδικα που έχει κάνει η χώρα σε βάρος άλλων.
Έπρεπε κάπου να τα πω και ας με κατακρίνουν.
Δεν συμφωνώ με τους Ισραηλίτες που σκότωσαν ανθρώπους που πήγαν ειρηνικά από όποια χώρα και να ήταν αυτοί.
Επίσης η τουρκάλα ακτιβίστρια το ενός έτους μωρό της γιατί το πήρε μαζί της;

Αχ τριανταφυλλιά μου - Νικόλας Μεταξάς

Χθες τελείωσε η αγαπημένη μου κυπριακή σειρά Τα ρόδα της οργής ,η αλήθεια είναι ότι στενοχωρέθηκα.Το τραγούδι της σειράς το αγάπησα πολύ και είπα να το μοιραστώ μαζί σας

Οι λεπτομέρειες θα μας φάνε.

Μπροστά στον υπολογιστή σήμερα,αντί να έχω πάει στην εξοχή και δη στο χωριό,εγώ κάθομαι εδώ γιατί χθες δούλευα και αύριο του Αγίου Πνεύματος πάλι δουλεύω. Και μη ζηλεύεται ούτε διπλό μεροκάματο θα πάρω ούτε και τόοοοση δουλειά έχει που δεν κρατιέμαι,(κάλλο έχουμε στον εγκέφαλο.)
Έτσι είπα να κάνω καμιά δουλειά που να μην είναι δουλειά,είχα κάτι λουλούδια ψεύτικα (όχι πλαστικά) (παρόλο που τα πλαστικά μου φέρνουν θύμησες και τα αγαπώ) (δεν θα με πιάσει ΤΩΡΑ το οικολογικό μου).
Όπως έλεγα είχα γαρύφαλλα και τριαντάφυλλα ψεύτικα και τα είχα σε δυο βάζα αρκετά χρόνια και είχα αρχίσει να τα βαριέμαι,επίσης είχα και μια ψάθινη τσάντα που δεν τη χρησιμοποιούσα ,όλο έλεγα να τους δώσω βρόντο και όλο τα άφηνα βλέπετε τα είχα φέρει από τη Κύπρο και είχαν μια θέση στη καρδιά μου.
Πήρα όλα τα λουλούδια ,πήρα και τη τσάντα και το αποτέλεσμα το βλέπετε στη φωτογραφία ,θυμίζουν και λίγο Άνοιξη και λίγο Καλοκαίρι ....νομίζω.
Η κάτω φωτογραφία είναι ροδοπέταλα που είχαν μαραθεί και τα έβαλα στη πιατέλα με τα κεριά ,έτσι μοσχοβολάει ο τόπος, Πάντα κρατάω τα πέταλα από τα τριαντάφυλλα και τα αποξηραίνω ,βασικά τα αφήνω εκεί που ήταν πριν χωρίς το βάζο και τα κοτσάνια.

Το παλιό και το καινούριο.

Σας αρέσουν τα καλούδια που φτιάχνω;
Η καινούρια¨ Ήλθε απαστράπτουσα τώρα ή που θα την πάρει και θα τη σηκώσει ή που θα μου αλλάξει τα φώτα θα δείξει τι είδους σχέση θα βγει στο μέλλον.
Η παλιά¨Πότε της μιλούσα με το καλό ,πότε τις μιλούσα με το άγριο περάσαμε 20 χρόνια μαζί με κούρασε και τη κούρασα τώρα αποχαιρετηστήκαμε ,θα μου λείψει

Τα τσιαρίκκια

Προχθές περνούσα από ένα κατάστημα υποδημάτων και απ' έξω κρεμόντουσαν από ένα σκοινί σαγιονάρες (τσιαρίκκια)διάφορες , ένα ζευγάρι από αυτές έκανε το στομάχι μου να σφιχτεί.
Τώρα θα μου πείτε εδώ ο κόσμος χάνετε και εσένα το στομάχι σου έγινε κόμπος από ένα ζευγάρι πλαστικές σαγιονάρες;
Και όμως αυτές οι σαγιονάρες με πήρανε την ίδια στιγμή χρόνια πίσω και που αλλού ; μα στο χωριό μου.
Είναι κάποια πράγματα εντελώς ευτελή σήμερα αλλά τότε πριν 35 -40 χρόνια για μας ήταν σπουδαία. Δεν ξέρω πόσες από εσάς τις έχετε φορέσει γιατί οι περισσότερες είσαστε πολύ νέες αλλά σίγουρα θα έχετε δει τη μητέρα σας ή ακόμα και τη γιαγιά σας να τις φορά.
Οι σαγιονάρες αυτές ήταν πλαστικές σε χρώματα κόκκινο, γαλάζιο,ίσως και πράσινο και σε καφέ ανοικτό. Τώρα πως να τις περιγράψω; καταρχήν δεν έχουν καμία σχέση με αυτές της φωτογραφίας , το δάκτυλο δεν έμπαινε μέσα ,το πόδι έμπαινε όλο μέσα στη σαγιονάρα και αυτή αγκάλιαζε όλα τα δάκτυλα και αρκετό κουτεπιέ και ήταν τρυπητό από πάνω.
Κάτω από τη σαγιονάρα (η σόλα ) που ήταν και αυτή πλαστική είχε τρύπες σε διάφορα σχήματα ,εκεί λοιπόν όταν τις φορούσαμε το Καλοκαίρι και τρέχαμε μέσα στους δρόμους του χωριού και μπαίνοντας με αυτές μέσα στα αυλάκια όπου περνούσε νερό για να δροσιστούμε και να καθαρίσουν τα πόδια από τις σκόνες,εκεί από κάτω μπαίνανε χαλικάκια τα οποία τα βγάζαμε ,πόσες φορές δεν κρατούσα στο χέρι τη σαγιονάρα στη μέση του δρόμου για να την καθαρίσω από αυτά τα χαλικάκια!!!!!.

Υ.Γ
Τις σαγιονάρες τις λέγαμε τσιαρίκκια (αυτό είναι διευκρίνηση για τους εξ' Ελλάδος) Τις σαγιονάρες της φωτογραφίας τις λέμε φλι φλο.

Χρόνια πολλά ΜπλογκοΜανούλες.

Μπλογκοπαιδιά να χαίρεστε τις Μανούλες σας
Μπλογκοπατεράδες να χαίρεστε τις Μανούλες σας και τις Μανούλες των Παιδιών σας.
Μπλογκομανούλες να χαίρεστε τις Μανούλες σας και τις Μανούλες των Εγγονιών σας.

Προσθήκη
Εν κρίμα τζιαι τούτοι!!.
Kαι επειδή πάντα χρειάζετε και ένας πατερούλης για να μπορέσει κάποια να γίνει Μανούλα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και σε αυτούς.

Ανοιξη, μαγιόξυλο ,Καλλικράτης.

Οι Χριστιανικές γιορτές πέρασαν οι κοινωνικές γιορτές ήλθαν βλέπε(Πρωτομαγιά)Η Άνοιξη ήλθε και είναι στα ντουζένια της μαζί με το μαγιόξυλο, που μας έβαλε (ξέρετε που) η Ευρώπη,Ο Καλλικράτης έφτασε και δεν ξέρω πόσοι θα ζοριστούν από αυτόν,προσωπικά όχι.
Ο Δήμος μας (το χωριό του συζύγου μου ας το πούμε εξοχικό)θα ξαναγίνει κοινότητα μια και θα μεταφερθεί στη περιοχή που μένουμε τώρα ,που είναι και εδώ Δήμος αλλά και εδώ θα ξαναγίνει κοινότητα(Καποδίστρια σ' έφαγε ο Καλλικράτης) και θα υπάγεται με του χωριού στον ίδιο Δήμο,ππεε.
Ο Δήμαρχος μας του χωριού,εκεί ψηφίζουμε, κάθε χρόνο μας στέλνει τις γιορτές κάρτα με ευχές. Φέτος πήραμε την κάρτα που είναι πιο πάνω και είναι από την περιοχή του Δήμου μας ,Μάλλον θα είναι η τελευταία σαν Δήμος.
Δεν είναι πολύ όμορφη; τα λουλούδια είναι μες το βράχο και το κρύο.

Ο Δράκος

Μια φορά τζιαι ένα τζιαιρό σε ένα μιτσή τόπο εζούσαν οι Ποτζιοί τζιαι oι Ποδά ,κατά τζιαιρούς είχαν τζιαι τους καυκάες τους αλλά με τον τζιαιρό εκαταφέραν να περνούν ειρηνικά.
Μιαν ημέραν οι Ποδά εσηκωστήκαν επιάσαν τα όπλα τζιαι εκάμαν φασαρία γιατί εθέλαν να σμίξουν με κάποιους άλλους τζιαι να γινούν έναν,οι Ποτζιοί εθυμώσαν με τούτον το πράμα τζιαι εφωνάξαν του μεγάλου Δράκου που τους προστάτευε όποτε είχαν διαφορές με τους Ποδά.
Ο μεγάλος Δράκος έπιασεν όπλα πολλά τζιαι ήρτεν βουρητός,όπου επέρναν έκαμνεν τον κόσμο να βουρά ,να φεύκει που τα σπίθκια του τζιαι να βρίσκει καταφύγιο πας στα βουνά για να γλυτώσει τη ζωή του.
Επεράσαν μέρες τζιαι οι Ποτζιοί με τους Ποδά ύστερα που πολλούς καυκάες τζιαι σκοτωμούς , εχωριστήκαν αφήνοντας νεκρούς τζιαι ξεσπιτωμένους.
Ο Δράκος αφού έκαμεν ότι έκαμε εστροτζιηλοκάθησε σε τούτον το μικρό το τόπο ,ήβρεν ένα βουνό που έξερεν ότι εν να τον θωρούν μέρα νύκταν οι Ποδά τζιαι απλώθηκε.
Τούτος ο Δράκος εν είσιε μιάλα δόντια, ούτε μιάλο στόμα, ούτε νύσια ούτε δέρμα σκλερό, τζιήνο που είσιεν ήταν τα πολλά Δρακούθκια τζιαι οι πολλοί ανθρώποι που εκρατούσαν όπλα τζιαι υπακούαν τον τυφλά.
Τα Δρακούθκια του ήταν ούλλα πάνω σε κάτι ψηλά κοντάρκα τζιαι επροσέχαν τα χωρκά που πρώτα εμεινήσκαν οι Ποδά, εσκαρφαλώσαν πάνω στα σκολεία ,πάνω στις εκκλησιές τζιαι πάνω στα κτήρια τα μεγάλα .
Μια βολάν ένας που τους Ποδά επήεν να κατεβάσει ένα Δρακούι που το κοντάρι τζιαι οι Ποτζιοί εσκοτώσαν τον ,έτσι οι Ποδά κάθονται τζιαι θωρούν τα Δρακούθκια όποτε πάσειν στο χωρκόν τους τζιαι μαυρίζει η ψυσιή τους.
Αλλά πιο παλλά μαυρίζει η ψυσιή τους που θωρούν τον μεγάλο Δράκο που κάθετε απλωμένος πας το βουνό τζιαι ξέρει ότι κανένας ένι μπόρει να του τζιήσει τζιαι την νύκτα που σκοτινιάζει ο Δράκος θέλει να τον θωρούν πάλε ,έτσι τα μάθκια τους φκάλουν φωθκιά τζιαι φέγγει γυρόν που το κορμί του για να φαίνετε τζιαι να θυμίζει τους Ποδά ότι εν τζιαμέ μέρα νύκτα.
Τούτος εν ένας Δράκος που τρώει τες ψυσιές των ανθρώπων ,γιατί υπάρχουν τζιαι τέθκιοι Δράκοι, που μπορεί να είναι δίχα ανάσα που φκάλλει φωθκιά δίχα νύσια που να τρών τη σάρκαν του πλασμάτου,τούτος εν Δράκος που μαζί με τα Δρακούθκια του μουθκιάζουν τα κορμιά των ανθρώπων ,όι που φόον αλλά που πόνον βαθκιά μες τη ψυσιήν τους.
Τουτος ενας Δράκος που κανένας ενε βρέθηκε για να τον εξιλήψει.
Τούτην την ιστορία έθελα να την γράψω τζιαιρόν τωρά,εν που τότε που μου είπεν ο γιος μου ότι που τζιαμέ που έσιει σκοπιάν φαίνετε η τούρτζιηκη σημαία πάνω στο Πενταδάκτυλο.
Την απόφαση να την κάμω Δράκο επήρα την μετά που εθκιάβασα τον Ασερα τζιαι έθελε να του περιγράψουμεν ένα Δράκο στη Κύπρο.

Το υποβρύχιο

Το υποβρύχιο το γνώρισα στην Ελλάδα το 1977 που είχα έλθει (και τελικά έμεινα, τι ρίζωμα και αυτό!!).
Μην πάει ο νους σας στο υποβρύχιο Παπανικολής ,είμαι λίγο υστερότερη(δεν υπάρχει τέτοια λέξη; Δεν πειράζει εμείς να είμαστε καλά και ότι θέλουμε τις κάνουμε τις λέξεις.
Λοιπόν (πρέπει να γράψω την ανάρτηση γιατί θέλω να δω και τα ρόδα της οργής ,ήθελα να δω και τη ταινία από τα σταφύλια της οργής αλλά δεν κατάφερα να την βρω (αλήθεια μήπως τη έχει κανένας σας ,όποιος την έχει και μου τη δώσει θα είμαι υπόχρεα).
Και επανέρχομαι στο υποβρύχιο Βανίλια ή μαστίχα αν προτιμάτε,εγώ προτιμώ βανίλια ,είναι πιο ελαφρύ.
Που λέτε ,(εντάξει ,εγώ λέω) είχα πάει με τον σύζυγο μου επίσκεψη στο σόι του (βασικά τους είχαμε πάρει σβάρνα (ήθελε να με δείξει,κύριε ελέησον για μια κουταλιά βανίλια και έμπλεξα και όλο το σόι,μη χειρότερα!!) Πηγαίναμε που λέτε και ανάμεσα στα κεραστικά που μου πρόσφεραν (καινούρια νύφη στο σόι ,τι να κάνουν οι άνθρωποι ,να μην δουν πως τρώει; μου σέρβιραν και υποβρύχιο,(θάλεγα ότι είχε πολύ πέραση τότε! χμ έλα που το κοίταγα και με κοίταγε! τι στο καλό! τι είναι τούτο ;
Ορίστε ένα υποβρύχιο! μου λένε, κοιτάω εγώ να δω το Παπανικολής ,έστω τον Ναυτίλο ! Τίποτα βλέπω ένα ποτήρι με ένα κουταλάκι βυθισμένο στο νερό και μια άσπρη κουτσουλιά πάνω! Και τώρα πως το τρώνε αυτό;
Εγώ συνήθως έτσι τρώω τα γλυκά του κουταλιού,τα βυθίζω μέσα (παρεμπιπτόντως ,εκτός από το κεράσι και βύσσινο τα άλλα πρέπει να σερβίρονται με πιρουνάκι) τα βουτάω στο νερό για να φύγει λίγο το σιρόπι(είναι πολύ χωριάτικο αλλά είμαι από χωριό,γιατί να το κρύψομεν άλλωστε;)
Η ώρα περνάει και θα διαιρωτάστε τι έκανα με το υποβρύχιο ,εντάξει ,κοίταξα τον σύζυγο και έκανα ότι έκανε το πήρα και το έφαγα ,δεν μου άρεσε ιδιαίτερα αλλά με το καιρό το συνήθισα και τώρα μου αρέσει,
προχθές αγόρασα ένα μπολάκι να βρίσκετε.
Σε βγάζει από καμιά δύσκολη θέση αν και προτιμώ να σερβίρω γλυκό του κουταλιού. Πιο πολύ για παιδικό κέρασμα που κάνει το υποβρύχιο.

Οι φίλοι

Η λέξη φιλία είναι μεγάλη λέξη,όταν τη γράφεις στο χαρτί είναι μια μικρή λέξη με πέντε γράμματα αλλά όταν την νιώθεις και την προσφέρεις ή την εισπράττεις από άλλα άτομα τότε γίνετε η μεγαλύτερη λέξη .

Κατά καιρούς από τότε που ήμουν παιδί ακόμα είχα φίλες αλλά είχα και τις κολλητές μου αυτές ήταν δυο ,μετά τον πόλεμο του 74 χαθήκαμε η μια πήγε Αγγλία ,εγώ Ελλάδα και η τρίτη είναι Κύπρο και σπάνια βρισκόμαστε ,θάλεγα ότι δεν έχουμε επαφή.
Όταν όμως βρούμε ανθρώπους που έχουν επαφή με αυτές και με εμένα ρωτάμε όλες για την καθεμιά και έτσι μαθαίνουμε κανένα νέο αυτές για μένα και εγώ γι' αυτές,υπάρχει η αγάπη όσο και να σας φαίνεται παράξενο .Όλοι στο χωριό ξέρουν ότι ήμασταν αχώριστες παιδικές φίλες.
Μετά το 74 δέθηκα πιο πολύ με κάποιαν άλλη κοπέλα και ήμασταν αρκετά κοντά στη λέξη φιλία αλλά για πολύ λίγο μετά χαθήκαμε.
Εδώ στην Ελλάδα δεν μπορώ να πω ότι έχω κολλητές ούτε και ιδιαίτερες φιλίες, συναδέλφισσες ναι συγκάτοικοι ναι ,μεγαλώνοντας δεν μπορείς να κάνεις φιλίες με όλη τη σημασία της λέξης.
Όμως υπάρχουν άνθρωποι εκεί που δεν το περιμένεις που σου στέκονται στις δύσκολες ώρες καλύτερα από οποιονδήποτε φίλο και ας μην υπήρξα τε ποτέ ιδιαίτερα φίλοι γιατί απλούστατα δεν είχατε ποτέ το χρόνο να αναπτύξετε μια κάποια φιλία .
Πως μπορώ εγώ τώρα να μην θεωρώ την Ντίνα και την οικογένεια της που μένουν Κύπρο και δουλεύει με την αδελφή μου ,πως μπορώ να μην τους θεωρώ φίλους μου,φίλους με όλη τη σημασία της λέξης .
Όσο καιρό ήμουν στη Κύπρο αυτή η κοπέλα με πήγαινε καθημερινά στο νοσοκομείο για να είμαι με το παιδί μου πηγαινοερχόταν να μου φέρνει πράγματα ,ότι μα ότι χρειάστηκα ήταν εκεί.
Πως μπορώ να μη θεωρώ φίλους τους πρώην εργοδότες μου στη Κύπρο που έτρεχαν για μένα και το παιδί μου ?
Ασφαλώς υπήρξαν και άλλα άτομα όπως η ξαδέλφη μου η Καίτη και τα αδέλφια μου όμως από τους συγγενείς συνήθως το περιμένεις (όχι πάντα βέβαια).
Πολλές φορές η φιλία έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις έρχεται και σε εκπλήσσει ,έρχεται και σου λέει ότι υπάρχει ,σε σκλαβώνει και σου δίνει μια ζεστασιά μέσα στην απελπισία σου,εκεί που νιώθεις απελπισμένος .
Και η φιλία έρχεται από ένα μικρό παιδάκι τον Φίλο μου τον Αντώνη που βρίσκετε στο Αγαθονήσι και μου έστειλε προχθές με το ταχυδρομείο το καραβάκι και το βότσαλο που ζωγράφισε με τα χεράκια του και έγραψε πάνω το όνομα μου.
Ευχαριστώ ΦΙΛΟΙ μου.

Μήπως τα παιδιά ξέρουν καλύτερα από εμάς?

Όταν επέστρεφα από Κύπρο την τελευταία φορά, μέσα στο αεροπλάνο είχε αρκετά παιδιά μικρά,από μηνών και πάνω.
Δίπλα από εμάς (μας χώριζε ο διάδρομος) κάθονταν ένα ζευγάρι νέοι με το κοριτσάκι τους δυόμιση χρονών.
Το κοριτσάκι συμπεριφερόταν μια χαρά και μάλιστα σε κάποια στιγμή λέει στη μαμά του και στον μπαμπά του ( αεροπλάνο,φτερά ,πάμε Αθήνα) όλα αυτά πριν ακόμα το αεροπλάνο σηκωθεί.
Ο πατέρας του κοριτσιού λέει σε κάποια στιγμή στην αεροσυνοδό (σας παρακαλώ να μου δώσετε μια παιδική ζώνη) η αεροσυνοδός ρώτησε πόσο χρονών είναι το παιδί και όταν της είπε δυόμιση χρονών ,του απάντησε ότι δεν χρειάζεται γιατί το κοριτσάκι έχει θέση δική του.
Θα έχουμε πρόβλημα απάντησε αυτός και ζήτησε από άλλη κοπέλα ,ίσως και την ίδια ξανά ζώνη ,πολύ ευγενικά πάλι και του την έφεραν.

Η αλήθεια είναι ότι ο σύζυγος μου παραξενεύτηκε που ήθελε να κρατήσει το παιδί στα χέρια του παρά να το έχει δίπλα στο κάθισμα του,εγώ απάντησα ότι ξέρει καλύτερα ο πατέρας του παιδιού και να δεις που το παιδί θα θέλει αγκαλιά.
Το αεροπλάνο άρχισε να κυλάει και όταν σηκώθηκε από το έδαφος ,αυτό ήταν, το παιδί άρχισε να κλαίει πολύ δυνατά ,ο πατέρας του το πήρε αμέσως αγκαλιά το έδεσε πάνω του ,(νομίζω) και το κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά του για να το ηρεμήσει.
Το φουκαριάρικο μιάμιση ώρα έκλαιγε και ήθελε να κατέβει γιατί φοβόταν .
Πόσο μπορεί ένα μωρό δυόμιση χρονών να καταλάβει τον κίνδυνο που ίσως να υπάρχει από τόσο ύψος?
Αλλά μπράβο του πατέρα και της μητέρας του παιδιού ούτε μια φορά δεν του θύμωσαν αντίθετα έκαναν ότι μπορούσαν για να ηρεμήσει,γιατί τι παιδί δεν έκλαιγε από ιδιοτροπία αλλά από φόβο, φοβόταν να είναι σε ένα αεροπλάνο που δεν πατούσε στη γη αλλά πετούσε ψηλά.
Η κόρη μου αλλά και εμείς το καταλυπηθήκαμε κλείσαμε το παράθυρο για να μη βλέπει μπας και ξεγελαστεί ,σταμάτησε λίγο αλλά το βλέμμα της πήγε στα μπροστινά παράθυρα και άρχισε πάλι.
Όταν το αεροπλάνο ακούμπησε τις ρόδες του στη γη σταμάτησε το κλάμα και άρχισε να χειροκροτεί μαζί με τους άλλους, μερικοί από μας χειροκροτήσαμε το παιδί.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Χαιρετώ τις μπλογκερούδες και τους μπλογκεράδες . ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ. Εφάνηκα και εγώ από το βάθος του ορίζοντα .

Έφυγα ξαφνικά στις 5 Μαρτίου για Κύπρο ,αρρώστησε ο γιος μου με πνευμονία και είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο της Λεμεσού καθίσαμε 15 μέρες μέσα και μετά τον φρόντιζα στο σπίτι .
Ευτυχώς όλα περάσανε και τώρα είναι στη μονάδα του ,τελικά δεν του έκατσε και πολύ η Κύπρος ταλαιπωρήθηκε ένα μήνα ,ίσως αν τον είχαν κρατήσει πιο νωρίς στο νοσοκομείο να είχε αποφύγει την πνευμονία .Η αλήθεια είναι ότι τρομάξαμε πολύ.
Όταν τέλειωσαν όλα εγώ κάθισα και μια βδομάδα ακόμα για να έλθει και ο σύζυγος μου με τη κόρη μου για το Πάσχα όπως είχαμε προγραμματίσει από πιο νωρίς, δεν άξιζε τον κόπο να φύγω και μετά από δέκα μέρες να γυρίσω.
Είχα 33 χρόνια να κάνω Πάσχα στη Κύπρο ,είδα και την Λαμπρατζιά ,άκουγα και τις (βόμβες) όλη τη βδομάδα σχεδόν(τι είναι και τούτο?) Έφαγα και φλαούνες που έφτιαξε η αδελφή μου ήταν πολύ ωραίες (βεβαίως και έφερα μαζί μου) .
Χθες το βράδυ που κατέβηκα από το αυτοκίνητο κάτω από το σπίτι μας όλος ο δρόμος μοσχομύριζε από τις ανθισμένες νεραντζιές οι φωτογραφίες είναι από τα δένδρα κάτω από το σπίτι,τουλάχιστον δεν με υποδέχτηκαν οι δουλειές μόνο αλλά και οι μυρωδιές της γειτονιά μου.

Μπαλαμό

Eνα απόγευμα καθόμουν έξω από τον σταθμό των λεωφορείων για να μεταβώ στη διπλανή πόλη ,(έχουν καρέκλες με 2-3 τραπεζάκια και καθόμουν σε ένα από αυτά ,σε λίγο ήλθε μια κοπέλα αθίγγανη με ένα μικρό κοριτσάκι και κάθισαν μαζί μου.

Με ρώτησε ποιο λεωφορείο πήγαινε για Χαλκίδα και εγώ της είπα ότι θα έλθει σε λίγο ακριβώς απέναντι,η κοπέλα άρχισε να μιλά στο κοριτσάκι και την ρώτησε τι είναι η κυρία που κάθετε δίπλα μας (για μένα) και λέει το κοριτσάκι δείχνοντας με ,είναι μπαλαμό .Και εσύ τι είσαι; ξαναρωτάει η κοπέλα το κοριτσάκι,εγώ είμαι γυφτάκι αποκρίνεται και γυρνώντας σε μένα ,μπαλαμό φάει σκατά.
Άντε καλή μου όρεξη ήλθε το λεωφορείο τους ,τους ευχήθηκα καλό ταξίδι και έμεινα να τις κοιτάζω εγώ τυλιγμένη μέσα στο μπουφάν μου και αυτά με καλοκαιρινά ρούχα και το μικρό ξυπόλυτο να μπαίνουν για να πάνε σπίτι τους .
Η φωτό είναι από πέρσι αν και έχουν αρχίσει δειλά δειλά να ανθίζουν .

Οι πόρτες

Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι σε φόρμα (όχι γυμναστικής) αλλά για να γράψω καμιάν ιστοριούλα (ξέρετε από εκείνες που γίνονται μπεστ σέλερ) .

Καθόμουν έτσι αφηρημένα και κοιτούσα τις πόρτες του σπιτιού μου και σκέφτηκα ότι θέλουν καθάρισμα και εγώ δεν έχω καμία ,μα καμία όρεξη .

Τότε με έπιασε να τις μετρώ ΟΛΕΣ όπου υπήρχε πόρτα και πορτάκι εξωτερικές εσωτερικές, πόρτες από ντουλάπια κουζίνας ,από ντουλάπες υπνοδωματίων, από βιβλιοθήκη ,τι να σας πω ακόμα και από το σύνθετο όλα 52 πόρτες και πορτάκια.

Θα μου πείτε δεν έχω τι να κάνω!! Τα συρτάρια δεν τα μέτρησα!!.

Φαντάσου να είχα και κανένα μεγάλο σπίτι από αυτά με τα διπλά σαλόνια διπλές κουζίνες διπλά τριπλά μπάνια( την πόρτα του μπάνιου την ξέχασα),όπως αυτά που βλέπω στη Κύπρο ,α τώρα κατάλαβα γιατί έχουν τόση πέραση οι (μαυρούες) ,χμ βέβαια ποιος θα τα καθαρίζει όλα αυτά;
(από τη ζήλια μου τα λέω) ; καλά ότι πείτε,όμως για σκεφτείτε πόσες πόρτες πρέπει να καθαρίζει μια γυναίκα ,οπότε οι υπόλοιποι να έχετε πάντα χέρια καθαρά όταν τις πιάνετε!!!!

Έτσι είναι αφού όλη μέρα καθόμουν και είχα το πόδι απλωμένο γιατί χθες το απόγευμα με έπιασε ένας πόνος κάτω στο κουτεπιέ; ετσι δεν το λένε; Πήγα και στο νοσοκομείο μου βγάλανε ακτινογραφία μου κάνανε εξετάσεις αίματος ,καλά οι εξετάσεις αίματος ήταν φοβερές ,άριστες είπε ο γιατρός και η ακτινογραφία δεν έδειξε τίποτα ίσως ήταν κάποια φλεγμονή; τα φάρμακα τα πήρα αλλά δεν πρόλαβα να τα πιω μου πέρασε ,οπότε αύριο χαρά και εργασία!

Ευτυχώς που στη ζωή έχουμε μόνο δυο πόρτες (που λέει και το άσμα) μια να μπαίνουμε και μια να βγαίνουμε,καμία για να κρυβόμαστε.

Να σας πω και κάτι να γελάσετε (ναι εις βάρος μου) πρόπερσι που είχα πάει στη Κύπρο βοηθούσα την αδελφή μου να καθαρίσουμε την αυλή από τα κλαδέματα και μια γυναίκα που περνούσε από το δρόμο την πήρε πάρα πέρα και της είπε ,άσε τη μαυρού κόρη να κουβαλά τα κλαδιά!! βρε ουστ , (το ουστ όχι γιατί με είπε μαυρού ).

Μας έπνιξε η σκόνη

Μα δείτε ομίχλη ε σκόνη ήθελα να πω είναι όπως τους ανθρώπους που τη μιαν είναι μέσα στη καλή χαρά και λάμπουν μέσα τους και έξω τους και από την άλλη είναι όλα θολά και σκοτεινά και μέσα και έξω τους.
Βάζω και φωτογραφίες να δείτε πως ήταν πριν και πως είναι τώρα το ίδιο σημείο.
Έτσι και μεις οι άνθρωποι όταν είμαστε καλά χωρίς σκόνη ....σκοτούρες ήθελα να πω το πρόσωπο μας είναι διαφορετικό.
Όπως εδώ χωρίς σκόνη τα βουνά ήταν μια χαρά, διαγράφονταν όμορφα και ξεκάθαρα ,τώρα δεν βλέπεις τίποτα.

Ο κύριος Φίδις

Δεν φταίω που νιώθω έτσι δεν μπορώ να ξεπεράσω τρία πράγματα και δυστυχώς γίνετε η ζωή μου δύσκολή και ενίοτε και των γύρω μου .
Διάλογος με τη κόρη μου
Κόρη =Κ
Εγώ=Ε
Κτυπάει το τηλέφωνο τη Καθαρά Δευτέρα μόλις είχα τελειώσει το σφουγγάρισμα

Κ- Μαμά δεν με πήρες τηλέφωνο με ξέχασες

Ε - Θα σε έπαιρνα αλλά είπα να τελειώσω με το σφουγγάρισμα ,είσαι καλά αγάπη μου;

Κ-Καλά είμαι, μαμά σου είπα; δεν σου είπα το ....ξέχασα !! έχω ένα φιδάκι

Ε- Λίγο πριν το έμφραγμα!! τι;;;; πότε ; πως να το διώξεις παναγία μου ,ανατριχιάζω ολόκληρη. Η κόρη να γελάει.

Κ- Ελα ρε μαμά το είχα και όταν ήλθες στο σπίτι γυρνώντας από τη Κύπρο !! κοντεύω να πάθω και εγκεφαλικό

Ε-Που το είχες; εγώ δεν είδα τίποτε


Κ- Μου το φέρανε δώρο στη γιορτή μου είναι πολύ μικρούλη ,το έβαλα στο πατάρι μέσα στη γυάλα του για να μην το δεις όλοι το ξέρανε και ο μπαμπάς (αυτός της είπε να το κρύψει μην μούρθει κανά εγκεφαλικό από από το φόβο) ( είναι το ένα από τα τρία που έλεγα ότι φοβάμαι)ούτε ζωγραφιστό δεν θέλω να βλέπω φίδι γι' αυτό δεν βάζω και φωτογραφία.

Στο πατάρι ξέρουν ότι δεν θα κοιτάξω γιατί είναι ψηλά και εγώ δεν ανεβαίνω σε σκάλα (είναι το δεύτερο πράγμα που φοβάμαι οπότε δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να το δω) όλα μελετημένα απ' όλους.

Ε - Το φίδι θα το ξεφορτωθείς .

Κ- Γιατί ρε μαμά; σ' έχει δαγκώσει ποτέ φίδι;

Ε-Όχι αλλά έχω πρόβλημα πες ότι θες εγώ δεν το θέλω λοιπόν ή ΕΓΩ ή το ΦΙΔΙ διαλέγεις και παίρνεις ή φεύγει το φίδι ή δεν ξανάρχομαι στο σπίτι σου και ούτε θα μου το φέρνεις εδώ.

Κ- Ρε μαμά αφού δεν θα σε πειράζει δεν θα το βγάζω από τη γυάλα όταν έρχεσαι

Ε- ή τη μάνα σου ή το φίδι ! .Ζήτα μου ότι άλλο θες ,πάρε ένα Μήτσο ο Μήτσος είναι ιγκουάνα(καλά δεν τρελαίνομαι και γι' αυτό αλλά μπροστά στο φίδι !.

Κ-Να μου πάρεις αυτοκίνητο!!!

Ε- Τόχεις χάσει τελείως !! δεν έχω λεφτά να σου πάρω αυτοκίνητο πάρε μια χελώνα,ένα κουνέλι οτιδήποτε άλλο εκτός από το φίδι ,αγαπούλα μου σε παρακαλώ πολύ άτε μάνα μου .

Κ- καλά θα δω θα πάρω κάτι άλλο ,κλαψ κλαψ.Πάει ο κύριος Φίδις (του είχε δώσει όνομα ,ο κύριος φίδις)
Τι είπατε; ποιο είναι η τρίτη φοβία μου; Οι κυλιόμενες σκάλες!!!.

Με το μαλακό τη μάσκα.

Καλά φορέσαμε τη μάσκα,μόνο να θυμηθούμε να τη βγάλουμε, με το μαλακό όμως ,μη τρομάξουμε κανένα
Καλή Σαρακοστή.

Σιαιρετώ σας

Σιαιρετώ σας
Ήλθα Σήμερα ήλθα σπίτι μου στην Ελλάδα,'όπως γνωρίζατε? είχα πάει Κύπρο ,
είχα πάει μαζί με το γιο μου για να καταταγεί στην εθνική φρουρά της Κύπρου.
Στις 5 του Φερβουαρίου ορκίστηκε στο ΚΕΝ Πάφου μαζί με τους άλλους στρατιώτες Κύπριους της Κύπρου και Κύπριους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε άλλες χώρες και έχουν και άλλη υπηκοότητα όπως και ο γιος μου.
Τα παιδιά που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει σε άλλη χώρα η θητεία τους θα είναι 6 μήνες μόνο και όσοι από αυτούς έχουν συμπληρώσει το 26 έτος θα κάνουν μόνο 3 μήνες στο στρατό,ο δικός μου γιος θα κάνει 6 μήνες.
Τα παιδιά που γεννήθηκαν στη Κύπρο θα κάνουν στρατό 25 μήνες ! και είναι σχεδόν όλοι 18 χρονών μόνο.
Και πάλι ο γιος μου αν πήγαινε στην Ελλάδα να καταταγεί θα έκανε μόνο 9 μήνες,αλλά προτίμησε να πάει Κύπρο για λιγότερη θητεία.
Πρέπει να μειωθεί και η θητεία στους Κύπριους της Κύπρου .
Αυτά τα έγραψα για να ξέρουν και οι φίλοι μου οι Ελλαδίτες τα περί στρατού στη Κύπρο.
Εγώ πέρασα πολύ καλά γνώρισα και δυο κούκλες φιλενάδες από τον ιστοχώρο και χάρηκα πάρα πολύ ξαναείδα και έναν πολύ καλό φίλο πάλι από τον ιστοχώρο και επίσης γνώρισα κόμη μια κούκλα του ιστοχώρου που αν και την είδα πολύ λίγο τέτοιο έξυπνο βλέμμα σπάνια το συναντάς.Εβρεξε πολύ όταν ήμουν κάτω (μεταξύ μας είναι που πήρα μαζί μου όλες τις σταλαματιές και τις άφησα ελεύθερες ) για τον φόνο που έγινε εκείνες τις μέρες δεν έχω καμιά σχέση(να εξηγούμαστε δηλαδή μη μου τα φορτώσουν όλα μόνο για τη βροχή έχω σχέση. Μου λείψατε ατιμούλλικα.Αυτά προς το παρών. Σας φιλώ.

Καλή χρονιά

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.
Για ένα μήνα θα είμαι Κύπρο ,θα σας δω όταν γυρίσω.

Καλές γιορτές

Αγαπημένοι συνμπλόγγερ σας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος.
Λόγω φόρτου εργασίας δεν προλαβαίνω να γράψω καμιάν ιστορία ή καμιάν (λαφαζανιά) τούτην τη λέξη πρώτη φορά την γράφω και πρώτη φορά στη ζωή μου τη χρησιμοποιώ, εσείς μου τη μάθατε.

Λεμόνια

Τα πρώτα χιόνια και λίγες γκρίνιες από μένα

Φέτος η χρονιά με πήγε (π...) όλο κάτι αναποδιές και πολύ κούραση σωματική και ψυχική ,θέλω να πιστεύω ότι η ψυχική κούραση άρχισε να (έτσι νομίζω ,μέχρι να το πιστέψω θα πάρει λίγο καιρό ακόμα).
Η σωματική κούραση θα συνεχιστεί ακόμα γιατί λόγω των γιορτών έπεσε πολύ δουλειά (ευτυχώς γιατί κακά τα ψέματα αν δεν είχαμε τώρα δουλειά που οι νοικοκυρές θέλουν να στολίσουν τα σπίτια τους ,πότε θα είχαμε;)
Τον Γενάρη θα πάρω την άδεια μου και θα καθίσω ένα μήνα στη Κύπρο και έτσι θα ξεκουραστώ και σωματικά.
Βέβαια με τη κρίση και με τόσο κόσμο άνεργο μου έρχεται και λίγο ντροπή να λέω ότι θα πάρω άδεια να ξεκουραστώ,αλλά δεν είναι μια και δυο οι μέρες που δουλεύω είναι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Σκέφτομαι πως άρχισα να δουλεύω από τότε που πρωτοείδα περίοδο που ακόμα το κορμί μου σχηματιζόταν,τα μαλλιά μου δεν είχαν άσπρες τρίχες ,ούτε τα χέρια μου καφέ λεκέδες ούτε και ρυτίδες, το βλέμμα πέταγε σπίθες και όταν σχολούσα από τη δουλειά η έννοια μου ήταν που θα πήγαινα το βράδυ.
Τώρα μετά από τόσα χρόνια η περίοδος σχεδόν με εγκαταλείπει, τα μαλλιά αν δεν τα βάψω θα είναι σχεδόν κάτασπρα ( αυτά θα τα κόψω τελείως τρία εκατοστά θα τα αφήσω ) τα χέρια πια το μόνο που με νοιάζει είναι να μην πονάνε και να μη μουδιάζουν και ας έχουν όσες πανάδες θέλουν. Το σώμα άρχισε να μην υπακούει και πονάνε τα κόκαλα (αυτή η μέση !κρίμα που δεν μπορώ να τη κόψω και αυτή χα χα χα)
Γενικά καλά είμαι, έπιασε και ο χειμώνας ,κάνει κρύο, τα χιόνια άρχισαν να καταλαμβάνουν τα γύρω βουνά , η φωτογραφία είναι σημερινή ,σε λίγο θα καθίσω να δω και τα ρόδα της οργής μου αρέσει αυτή η σειρά.

Ανέβηκα στη πιπεριά

Ανέβηκα στη πιπεριά να κόψω ένα πιπέρι
και η πιπεριά τσακίστηκε και μούσπασε το χέρι
δώσμου το μαντιλάκι σου το χρυσοκεντημένο
να δέσω το χεράκι μου που είναι ματωμένο

Υ.Γ. Μαντιλάκι θα βρείτε πιο κάτω .

Τα μαντιλάκια

Σήμερα βρήκα σε ένα συρτάρι κάποια μαντιλάκια ξεχασμένα ,ειδικά το ένα με τα λιλά χρώματα πρέπει να είναι πάνω από τριάντα χρονών.
Θυμάμαι που παλιά πριν ακόμα βγουν τα χαρτομάντιλα χρησιμοποιούσαμε πολύ τα μαντιλάκια από μαλακό βαμβακερό ύφασμα ,άλλες φορές με κάποιο κέντημα και άλλες φορές με στάμπες από λουλουδάκια ,αυτά ήταν τα γυναικεία ,τα αντρικά ήταν πιο μεγάλα λευκά και καμιά φορά με κάποια διακριτική μπορντούρα γύρω γύρω άλλο χρώμα διακριτικό πάντα.
Όταν ήμουν μικρή είχα πολλά μαντιλάκια πάντα είχα δυο μαζί μου ένα για τη μύτη και ένα καθαρό για να σκουπίζω τα χέρια μου,τώρα έχουμε τα χαρτομάντιλα που γεμίζει ο τόπος σκουπίδια από τη μια χρήση τους αν και έχουμε βολευτεί.
Τα υφασμάτινα θέλανε πλύσιμο τα χάρτινα τα πετάς και ξεμπερδεύεις.
Τα υφασμάτινα συμφέρουν, τα χάρτινα πρέπει να αγοράζεις συνέχεια .
Τ α υφασμάτινα έχουν μια γοητεία μια κομψότητα αλλά και πάλι άντε να φυσήξεις τη μύτη σου μέσα και μετά να το βάλεις στη τσάντα σου ή στη τσέπη σου,ενώ το χαρτομάντιλο το πετάς και ξεγνοιάζεις .
Παλιά που δεν είχαμε πλυντήριο (πριν από σαράντα χρόνια τα υφασμάτινα μαντιλάκια τα πλέναμε στο χέρι,άντε να ξεκολλήσεις τις μύξες,τώρα θα μπορούσαμε να τα βάζουμε στο πλυντήριο αλλά και πάλι πρέπει να τις κουβαλάς μαζί σου μέχρι να το καθαρίσεις
Τελικά θα βάλω ένα μέσα στη τσάντα μου έτσι για ομορφιά μόνο, μάλιστα θα βάλω αυτό το πολύ παλιό.
Θυμήθηκα και κάτι άλλο αν είχα μισό σελίνι (θυμάστε το μισούι; οι παλιοί;) το έδενα στη μια άκρη από το μαντιλάκι.

Εκθεση μελισσοκομίας.

Αυτές τις 2-3 μέρες πήγαμε στην Αθήνα ,στα παιδιά μας και επί τη ευκαιρία (θυμάστε παλιά που στέλναμε κάρτες και γράφαμε επί τη ευκαιρία των εορτών κ.τ.λ......),δεν έχει καμιά σχέση τούτο με αυτό που θα γράψω.Συγκεντρωθείτε !.
Όπως έλεγα και πριν βρήκαμε την ευκαιρία ,μια και γινόταν έκθεση μελισσοκομίας στον ΟΛΠ Πειραιά και καθότι μελισσοκόμος ,ναι είμαι και μελισσοκόμος ,υπάρχει κανένα πρόβλημα; πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης ένα πράγμα.
Έβαλα μπαταρίες στη φωτομηχανή που λέτε ,νόμιζα ότι θα δω κάτι που θα μου έκανε μεγάλη εντύπωση(η αλήθεια είναι ότι είδα ,αν και ήταν νύκτα ,τα μεγάλα καράβια,στον Πειραιά μια -δυο φορές έχω πάει πριν τριάντα τόσα χρόνια).Γράφω τι μου άρεσε!!.
Εντάξει θα γράψω και λίγο για την έκθεση, μπήκαμε στη έκθεση μας έδωσαν και ένα χαρτί γράψαμε και το όνομα μας(αν θέλαμε το συμπληρώναμε(εγώ πιο πολύ το συμπλήρωσα λόγω του ότι ήταν δίπλα το λιμάνι,μήπως κερδίσω κανένα καράβι ή καμιά κρουαζιέρα,άσχετο ξεάσχετο ,ποτέ δεν ξέρεις)
Προχωρούσαμε που λέτε εγώ, ο σύζυγος και ο γιος μας και κοιτούσαμε ,ο σύζυγος μίλησε με μερικούς που γνώριζε λόγω που έχουμε αγοράσει διάφορα μηχανήματα και άλλα υλικά για τις μέλισσες .
Εκεί που προχωρούσα λίγο πιο μπροστά ,γιατί όταν στεκόμουν πολύ πονούσε η μέση μου,έτσι πηγαινοέρχομαι λίγο για να μη πονάω,ακούω κάποιον να λέει εγιόρταζες α; θέλω τζιέρασμα και το λέει ξανά,ακριβώς μπροστά μου,ω λέω πέσαμε σε Κυπραίους, οπότε τι κάνω νομίζετε;δεν έχω το θεό μου μερικές φορές γυρίζω και τους λέω ,στους ξένους ανθρώπους τώρα ,θέλω τζιαι γιω τζιέρασμα γυρνάνε και με κοιτάνε ,ο ένας κάτι πουλούσε στην έκθεση,γούρλωσε τα μάτια του,εγώ άρχισα να το διασκεδάζω, θέλω τζιαι γιω τζιέρασμα ξαναλέω και τους χαρίζω ένα μεγάλο χαμόγελο,αφού με κοίταξαν και τους πήρε λίγο να αντιδράσουν, είσαι κυπραία!! (κερδίζεις ένα μίξερ) ναι λέω είμαι κυπραία.
Μου λέει Κυπραίος πωλητής. ήλθατε για την έκθεση; ναι λέω είμαστε μελισσοκόμοι και έδειξα προς τη μεριά του συζύγου μου και του γιου μου που μιλούσαν με κάποιον.
Αυτό μόνο ,υπήρξε κάποια αμηχανία από αυτούς, τους κυπραίους εννοώ ,εγώ ρώτησα αυτόν που ήταν επισκέπτης από που είναι (ένα περίεργο πράμα όλοι οι κυπραίοι είναι από Λευκωσία ή Λεμεσό,αυτός ήταν Λευκωσιάτης, τελικά μόνο εγώ είμαι από χωριό της Μόρφου;) .
Δεν μπήκανε καν στο κόπο να με ρωτήσουν από που είμαι και έτσι έκανα λίγα βήματα πιο πέρα και τους άφησα να κουβεντιάζουν.Όμως ο πωλητής που πιθανόν η επιχείρηση να ήταν δική του θα μπορούσε να μου πει να περιμένω να τελειώσει τη κουβέντα του που δεν κράτησε πάνω από 4-5 λεπτά και να μιλήσουμε για το τι πουλούσε και αν μας έκανε κάτι ,όμως όχι,έτσι και εγώ δεν μπήκα στο κόπο να δω τι ακριβώς πουλούσε.
Μόλις τέλειωσε ο σύζυγος μου δεν του είπα τίποτα για τον κυπραίο που κάτι πουλούσε,αν του το έλεγα θα πήγαινε θα έπαιρνε και κάρτα και αν κάτι είχε που μας έκανε θα τον προτιμούσαμε,αλλά .....
Καλή ήταν η έκθεση όμως για μας όλα ήταν γνωστά πράγματα δεν είδαμε κάτι που δεν γνωρίζαμε ,γι' αυτούς που δεν ασχολούνται είναι μια εμπειρία.
Φωτογραφίες δεν έβγαλα θα σας βάλω από τα δικά μου μέλια. Τα χαρτιά που συμπληρώσαμε ήταν καθαρά στατιστική.

Η σκιά σου.

Μαζεύονται κάποια στιγμή στη ζωή μας τόσα πολλά και άσχημα που αρχίζεις να πιστεύεις ότι μόνο αυτά υπάρχουν στη ζωή.
Περπατάς στο δρόμο και νομίζεις πως μόνο τα βήματα σου ακούγονται και ότι εσύ έχεις εξαϋλωθεί .Έχεις κάνει σχέδια που στο τέλος τα βρίσκεις ανούσια και τα εγκαταλείπεις και προχωράς με αυτά εγκαταλελειμμένα μέσα σου, τα σβήνεις όπως σβήνεις τη φωτιά ,αλλά τις στάχτες τις κρατάς ίσως για να σου θυμίζουν ότι μπορείς και καλύτερα.
Δεν ξέρω γιατί στη ζωή μας μερικές φορές έρχονται όλα μαζεμένα, άσχετο το ένα με το άλλο, μερικά σε κάνουν να λες (άλλο και τούτο να γελάσω ή να κλάψω;) απλά το αφήνεις όπως αφήνεις τη σκόνη πάνω σε παλιά έπιπλα μέσα σε μια ξεχασμένη αποθήκη.
Και προχωράς διστακτικά και εύχεσαι να μην συναντήσεις τίποτα !!Ούτε καλό, ούτε κακό, το μόνο που θέλεις είναι να βάλεις τάξη σ' αυτά που έχεις δεν αντέχεις κάτι άλλο διαφορετικό απλά θέλεις να βρεις τη σκιά σου . Να βλέπεις τη σκιά σου και να ξέρεις ότι ακόμα είσαι εδώ

Τα πρωτάκια

Είχα να πάω μια βδομάδα στο σχολείο ,έδωσα στον εαυτό μου μια διορία για το αν θα συνέχιζα ή αν θα το σταματούσα τελείως και ο λόγος ήταν κάποιες καταστάσεις που πέρασα τον τελευταίο καιρό.
Άλλο χρόνο δεν μπορούσα να δώσω ή τώρα ή ποτέ ,αν καθόμουν ακόμα λίγο θα έχανα μαθήματα και στην ηλικία μου (Τι ποια ηλικία; κάτι απορίες που έχετε !!!)άντε να τρέχεις να τα προλάβεις όλα. Αποφάσισα λοιπόν να συνεχίσω , ήμουν και λίγο τυχερή γιατί έλειπαν και οι υπόλοιποι της τάξης και έτσι δεν προχώρησαν και πολύ.
Χθες 16 Νοεμβρίου κάναμε τη γιορτή για το πολυτεχνείο, αλλά επειδή η πρώτη Λυκείου είχαμε τις (κοπάνες) δεν πήραμε μέρος, δηλαδή να πούμε ποιήματα και να είμαστε στη (χορωδία) δεν μπόρεσε η καθηγήτρια να μας ετοιμάσει επειδή δεν κάναμε πρόβες (όχι νυφικού,σε αυτό δεν χρειάστηκε μπήκαμε κατευθείαν μέσα) , αλλά για τη γιορτή, έτσι είμαστε θεατές και επειδή είμαστε και τα καλύτερα παιδιά (να λείπουν τα σχόλια επί τούτου) καθίσαμε στα τελευταία έδρανα του αμφιθεάτρου , γαλαρία ,και βλέπαμε (αφ'υψηλού χιχιχι) .
Χεροκροτήσαμε πολύ θερμά τις συμμαθήτριες μας ( εμείς θα τα λέγαμε καλύτερα τα ποιήματα ,το έχουμε αποδείξει εξάλλου άλλες φορές ) τραγουδήσαμε μαζί τους και όταν είπανε το ένα το χελιδόνι κρατούσαμε το ρυθμό με παλαμάκια τέσσερα άτομα και χωρίς να είμαστε στο πρόγραμμα κλέψαμε τη παράσταση και στο τέλος χειροκρότησαν εμάς.
Να μας δω σε λίγες μέρες που θα αρχίσουν τα διαγωνίσματα τι μούντζες εεε εννοώ τι μπράβο θα πάρουμε.

Από τη Πόλη έρχομαι και στη κορφή κανέλλα.

Είχα πάει στο κεντρικό κατάστημα που δουλεύω για να πάρω μια παραγγελία ,μπήκα πήρα τη παραγγελία και βγαίνοντας της πόρτας να πάω δίπλα στη βιοτεχνία ακούω τον εργοδότη μου να μου λέει το εξής, οι κυρίες είναι πατριώτισσες ( εννοεί συμπατριώτισσες),έκανα ένα βήμα πίσω έβαλα το κεφάλι μέσα στη πόρτα και είδα δυο γυναίκες να κοιτάνε κάποια τραπεζομάντιλα στα ράφια.
Τον ρωτάω εγώ από ποιο μέρος της Κύπρου; και κάνω να μπω μέσα να τους μιλήσω, από τη Τουρκία μου λέει ,άρα λέω εγώ δικές σου πατριώτισσες είναι( η μάνα του και ο πατέρας του είναι από τη Πόλη) και φεύγω.

Μετά από κανένα πεντάλεπτο ξαναπάω δίπλα να παραδώσω τη παραγγελία σε άλλη πελάτισσα, οι (συμπατριώτισσες και καλά) ήταν στο ταμείο και πληρώνανε αυτά που αγόρασαν ,οι ηλικίες τους ήταν γύρω στα εβδομήντα όπως και του εργοδότη μου.

Εννοείτε ότι μιλούσαν αγγλικά , αυτές δεν ήξεραν ελληνικά όπως και εγώ δεν καταλάβαινα ακριβώς τι έλεγαν ,λέω στον μάστρο πες τους από που είμαι ,απάντηση, άσε μωρέ τις γυναικούλες, μα επιμένω εγώ ,πες τους γιατί δεν τους λες; να με έχουν πιάσει και τα γέλια γιατί ήξερα ότι δεν θα τους το έλεγε.
Συνήθως λέει στους πελάτες όταν παίρνω καμιά παραγγελία για το πως θέλουν να τους φτιάξω τα σαλόνια τους το εξής ,η κοπέλα είναι από τη Κύπρο και εγώ είμαι αναγκασμένη να ακούω τη κάθε μ.... που θα πει ο καθένας και εδώ που τα λέμε χέστηκε ο καθένας από που είμαι εγώ!!πήγα στη βιοτεχνία και είπα στις άλλες γυναίκες την όλη φάση και γελούσαμε .Τσουπ σε λίγο ήλθε και έκανε τον αχάπαρο ,εγώ τώρα τρωγόμουν ,ε έπρεπε κάτι να πω για όλη τη φάση, αρχίζει αυτός, οι κυρίες ήταν από την Άγκυρα ,ωραία ,λέω και γιατί σε αυτές δεν είπατε από που είμαι; ή μήπως δεν θέλατε να τις φέρετε σε δύσκολη θέση επειδή ήταν πελάτισσες; Ελα τώρα καημένη!!! Ε πως΄!!! σε όλους τους άλλους λέτε η κοπέλα είναι από τη Κύπρο , αυτές γιατί να μην μάθουν από που είμαι;.Απάντηση δεν πήρα!!Ενιωσα ότι με πούλησε εκείνη την ώρα!!
.Πάντως συμπατριώτισσες μου δεν ήταν, αλλά αν ήξερα αγγλικά θα τις έπιανα κουβέντα και θα τους έλεγα από που είμαι ,τι θα κέρδιζα; Μπορεί να λύναμε το κυπριακό!!!.

Η βροχή πάντα θα σε ακολουθεί

Μέρος δεύτερο και τελευταίο.

Η καρδιά της Φωτεινής κτυπούσε σαν τρελή, γύρισε και κοίταξε τον Γιώργο με λαχτάρα στα μάτια για να ακούσει αυτό που περίμενε τόσο καιρό και μόλις τώρα διαπίστωνε πόσο!
Έλεγα ,άρχισε ο νέος ,να πάμε αύριο για ένα ποτό μόνο εμείς οι δυο,σχεδόν δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση του και το ναι βγήκε από το στόμα της Φωτεινής αβίαστο.
Στο Πέτρο το είπε μετά από λίγες μέρες ότι όλα τελείωσαν μεταξύ τους και ότι δεν είχαν και κάτι το ιδιαίτερο απλά έκαναν λίγη παρέα παραπάνω από ότι δυο φίλοι, η Φωτεινή ήταν άδικη απέναντι του ,προσπάθησε να παρουσιάσει τη σχέση τους σαν κάτι ουδέτερο που δεν είχε σχέση με τον έρωτα.
Έτσι από εκείνη τη μέρα που ξεκαθάρισε τη σχέση της με τον Πέτρο άρχισε να βγαίνει με τον Γιώργο χωρίς να έχει τύψεις ή ενοχές ,δεν ήταν λίγες οι φορές που όταν έμπαινε στη καφετέρια με τον Γιώργο για να συναντήσουν τα άλλα παιδιά ο Πέτρος έβρισκε μια δικαιολογία και έφευγε .
Πέρασε ο Χειμώνας με τη Φωτεινή και τον Γιώργο να είναι τρελά ερωτευμένοι και το μόνο που την ενοχλούσε ήταν που ο Γιώργος απέφευγε να μιλήσει για τις άλλες σχέσεις του,ούτε μια φορά δεν ανέφερε κάποια κοπέλα όσο και να τον παρότρυνε η Φωτεινή,από την άλλη η θεία του Γιώργου φαινόταν ενθουσιασμένη από αυτή τη σχέση, γιατί ήξερε την οικογένεια του κοριτσιού μια και ήταν φίλες με τη μητέρα της Φωτεινής .
Ο Τάκης πάλι ο ξάδελφος του Γιώργου ήταν επιφυλακτικός ,παρόλο που αγαπούσε και τον ξάδελφο του μα και τη Φωτεινή κάτι τον έκανε να λέει συχνά της Φωτεινής να μη βιάζεται με τον Γιώργο και να προσέχει αν έχουν ολοκληρώσει τις σχέσεις τους ,μην μείνει έγκυος γιατί ακόμη είναι μικρή και θέλει δυο χρόνια μέχρι να τελειώσει τη σχολή και θα ήταν κρίμα να αναγκαστεί να τα παρατήσει.
Όταν του είπε η Φωτεινή να μην ανησυχεί γιατί οι σχέση τους δεν είχε προχωρήσει γιατί ο Γιώργος δεν ήθελε, τον είδε σκεφτικό αλλά δεν έδωσε σημασία, του έκανε μια αστεία κίνηση και του είπε, εντάξει μεγάλε μου αδελφέ ότι πεις και έσκασε στα γέλια τρέχοντας να προλάβει τις φίλες της που πήγαιναν για ψώνια.
Το Καλοκαίρι είχε μπει για τα καλά και ο Γιώργος είχε γυρίσει στο πατρικό του και η Φωτεινή πήγε με τους γονείς της σε κάποιους γνωστούς της ,έτσι μόνο τηλεφωνικά μιλούσαν με τον Γιώργο που τις περισσότερες φορές αυτή έπαιρνε τηλέφωνο και του παραπονιόταν ότι αυτός δεν της τηλεφωνούσε .
Έτσι πέρασε το καλοκαίρι και το Φθινόπωρο τους Βρήκε όλους μαζεμένους στη γνωστή καφετέρια εκτός από το Γιώργο που είχε κάποιες δουλειές να τελειώσει ,ο Πέτρος συχνά συνοδευόταν από κάποια κοπέλα την οποία η Φωτεινή την είχε την είχε δει μια δυο φορές στη σχολή.
Ο Γιώργος έφτασε ένα απόγευμα για να πάρει τα πράγματα του από τη θεία του γιατί είχε βρει διαμέρισμα που θα το νοίκιαζε με κάποιον γνωστό του που ήλθε μαζί του ,έτσι τα έξοδα θα ήταν λιγότερα ,η Φωτεινή παραξενεύτηκε που δεν την ειδοποίησε και ήταν έτοιμη να του βάλει τις φωνές μόλις τον έβλεπε γιατί προς το παρών αυτά τα έμαθε από τη θεία του.
Φωτεινή να σου συστήσω το Λευτέρη είπε ο Γιώργος, η κοπέλα άπλωσε το χέρι και ένιωσε μια ανατριχίλα όταν την κοίταξε ο άγνωστος και της έδωσε το χέρι,σχεδόν το τράβηξε πίσω και της φάνηκε σαν να είδε μια ικανοποίηση στο βλέμμα του.
Οι μέρες περνούσαν και ο Χειμώνας έφτασε χωρίς να το καταλάβουν ,η Φωτεινή δεν είχε πάει ούτε μια φορά στο διαμέρισμα του Γιώργου όχι γιατί δεν ήθελε ,αλλά γιατί ο Γιώργος πάντα έβρισκε μια δικαιολογία για να μην τη πάει εκεί , ο δε Λευτέρης ήταν σαν κολλιτσίδα πάντα ήταν παρών και πάντα προσπαθούσε να τραβήξει τη προσοχή του Γιώργου,από την άλλη ο Τάκης έδειχνε την αντιπάθεια του προς τον Λευτέρη.
Οι δυο νέοι άρχισαν να απομακρύνονται και η Φωτεινή δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό που έκανε τον Γιώργο να δυσανασχετεί κάθε φορά που έκανε αυτή μια τρυφερή κίνηση προς το μέρος του, ειδικά όταν ήταν όλοι μπροστά ,κάτι που πριν τις διακοπές έδειχνε να του αρέσει και ας μην ήταν ο ίδιος τόσο εκδηλωτικός.
Μια μέρα η φωτεινή αποφάσισε να πάει στο διαμέρισμα που έμενε ο Γιώργος χωρίς να του το πει ,θα του έκανε έκπληξη, πήρε ένα ταξί και όταν έφτασε καθώς ετοιμαζόταν να κτυπήσει το κουδούνι της πόρτας άκουσε από μέσα φωνές , ήταν ο Γιώργος που έλεγε σε κάποιον ότι θα της μιλήσω σου είχα πει να μείνεις εκεί και θα ξεκαθάριζα μόνος μου αυτή τη σχέση. Η Φωτεινή δεν μπορούσε να καταλάβει για μια στιγμή νόμισε ότι ο Γιώργος μιλούσε στο τηλέφωνο,τα πόδια της κόπηκαν, γι' αυτήν έλεγε ,ίσως βρήκε κάποιαν άλλη το Καλοκαίρι και τώρα του ζητούσε να ξεκαθαρίσει τη σχέση του με τη Φωτεινή.
Σκέφτηκε να κτυπήσει το κουδούνι για να ξεκαθαρίσει τη κατάσταση μια και τα πράγματα έφτασαν ως εδώ, όμως άκουσε αμέσως μια άλλη φωνή και αυτή η φωνή ήταν του Λευτέρη που θα έλεγε κανείς ότι έκλαιγε ,να λέει ,δεν μπορώ να σε βλέπω να την έχεις αγκαλιά δεν το καταλαβαίνεις; δεν έπρεπε να σε αφήσω να κάνεις αυτό το δεσμό ,αλλά ήθελες να δεις μήπως και καταβάθος ήσουν ετερόφυλος και τώρα που είδες ότι δεν μπορείς να είσαι με γυναίκα γιατί είσαι ομοφυλόφιλος δεν ξέρεις τι να κάνεις !!

Η Φωτεινή δεν άντεχε να ακούσει άλλα γύρισε να φύγει αλλά έκανε ένα βήμα και σωριάστηκε κάτω , όταν άνοιξε τα μάτια της είδε τον Γιώργο να της κρατά το χέρι και τον Λευτέρη να ανοίγει την πόρτα και να μπαίνει μέσα ο Τάκης έξαλλος.
Την πήρε αγκαλιά και αφού έριξε ένα αγριεμένο βλέμμα στο ξάδελφο του την πήρε και φύγανε,την άλλη μέρα η Φωτεινή δεν πήγε στη σχολή και το απόγευμα που ήλθε ο Τάκης να τη δει της είπε ότι πριν λίγες μέρες είχε μάθει για τη σχέση του ξαδέρφου του με το Λευτέρη η οποία είχε ξεκινήσει εδώ και τρία χρόνια τα δάκρυα της Φωτεινής είχαν γίνει ένα με τη σιγανή βροχή που έπεφτε από το πρωί.

Η βροχή άρχισε να πέφτει δυνατά τώρα και η Φωτεινή πετάχτηκε όταν άκουσε το τηλέφωνο να κτυπά ,το σήκωσε και από την άλλη άκουσε μια φωνή να της λέει ,μανούλα πότε θα έρθεις; το πρόσωπο της φωτίστηκε ,αύριο μωρό μου, δώσε μου τον μπαμπά σου τώρα ,από τη άλλη άκρη του ακουστικού ακούστηκε η ζεστή φωνή του Τάκη, γλυκιά μου έχω νέα από του χρόνου θα έρθεις εδώ να διδάξεις έτσι δεν θα είμαστε άλλο μακρυά.
Η Φωτεινή κοίταξε την άδεια αίθουσα και σχεδόν λυπήθηκε που θα έφευγε, αλλά από την άλλη ήταν οι αγαπημένοι της ,η κορούλα της και ο σύντροφος της ζωής της που πάντα ήταν κοντά της, ο Τάκης. Τα τρία παιδιά που ήταν όλα κι' όλα τα παιδιά του δημοτικού σχολείου εδώ στο απομακρυσμένο χωριό σήμερα ήταν άρρωστα έτσι μόλις σταμάτησε η βροχή η Φωτεινή πήγε σπίτι της και πήρε τηλέφωνο τους αγαπημένους της ξεχνώντας τις άσχημες αναμνήσεις που τις ξύπνησε η βροχή.